Shoshana Vegh traduce in ebraico i versi poetici di Joan Josep Barcelo

Foto cortesia di Joan Josep Barcelo

כְּמוֹ יְצוּרִים שֶׁהָפְכוּ לְשִׁיר הַסְּעָרָה

כְּמוֹ יְצוּרִים שֶׁהָפְכוּ לְשִׁיר הַסְּעָרָה
מִבְּלִי לִהְיוֹת הַמַּסֵּכָה האֲפֵלָה שֶׁלָּהּ
וּבְכָל זֹאת נוֹתְרָה צְמַרְמֹרֶת מַפְחִידָה מִפְּרִיחַת הַלִּילָךְ
כְּשֶׁהֵם מִתְקָרְבִים לַמַּטָּרָה שֶׁלָּהֶם
לְעוֹלָם לֹא עוֹצְרִים עַל אַבְנֵי הַדֶּרֶךְ
וְשׁוֹאֲלִים מִי אַתָּה? לְאָן אַתָּה הוֹלֵךְ?

הֵיכָן שֶׁהַצְּלָלִים שֶׁלָּנוּ נִפְרָדִים מִצְּלָלִים אֲחֵרִים
קָרוֹב לָאֲדָמָה הַפְּתוּחָה וְלָאֹפֶק הַסָּמוּךְ
סוּפוֹת שֶׁל חֹסֶר מַזָּל עוֹלוֹת מֵהַנּוֹסְטַלְגִּיָּה שֶׁלָּנוּ
מוֹתְחִים צְלָלִים לְקַצְווֹת הַגּוֹרָל
רְחוֹקִים מֵהַיּוֹם וְהַלַּיְלָה.

כֻּלָּם מִתְקַדְּמִים לִקְרַאת פְּגִישָׁה
עִם אֵלֶּה שֶׁחָצוּ אֶת הַסַּף
פְּצוּעִים בְּעֵינֵיהֶם מִבְּלִי לָדַעַת
כִּי בָּעֲנָנִים הַשְּׁחֹרִים שֶׁל הַשָּׁמַיִם
הָעוֹלָם מִסְתַּיֵּם לֹא בִּבְכִי אֶלָּא בְּחִיּוּךְ.
.
.
joan josep barcelo
translation in Hebrew by Shoshana Vegh
שושנה ויג

על מי ועל מה מדובר בשיר הזה? השיר פותח בדימוי שמיוחס אליהם הם ״כמו יצורים שהפכו לשיר בסערה״ מי הם היצורים הללו? השיר הזה הוא שיר ארס פואטי למעשה היצירה נוצרת מתוך הסערה, כל פעם כשאנו כותבים או יוצרים אומנות אנו יוצרים את היופי מתוך הדברים הקשים והאפלים של החיים. הטרנספורמציה של החיים שלנו מתבטאת באומנות.
הניגודים בשיר הזה מבטאים גם את הניגודים שקיימים גם במעברים החדים בין היופי בעולם. בין הלילה האפל לבין פרח הלילך.השיר מבטא את החיכוך בין העולמות בין כאן לשם, הרגשתי גם את הקיום המעגלי של האדם, המתח בין החיים לחוות. תשימו לב לסיום השיר לסיום האופטימי שגם בעננים השחורים יש חיוך.

come esseri trasformati nel canto della tempesta
Joan Josep Barcelo

come esseri trasformati nel canto della tempesta
senza essere la maschera della sua oscurità
eppure resta un brivido di paura dei fiori di lillà
mentre si avvicinano alla meta
senza mai fermarsi sui sassi della strada
per chiedere chi sei? dove vai?

dove le nostre ombre salutano altre ombre
vicino alla terra aperta e all’orizzonte vicino
tempeste di sventura si levano dalla nostra nostalgia
tendendo ombre ai confini del destino
lontano dal giorno e dalla notte

tutti si muovono verso un incontro
con coloro che hanno varcato la soglia
con gli occhi feriti non sapendo
che nelle nuvole nere del cielo
il mondo finisce non con un grido ma con un sorriso
.
.
like beings transformed into the song of the tempest

like beings transformed into the song of the tempest
without being the mask of its darkness
yet there remains a fearful shiver of the lilac blossom
as they approach their goal
never pausing on the stones of the road
to ask who are you? where are you going?

where our shadows bid farewell to other shadows
close to the open earth and the nearby horizon
storms of misfortune rise from our nostalgia
stretching shadows to the edges of destiny
far from the day and night

all of them move towards a meeting
with those who have crossed the threshold
with their eyes wounded not knowing
that in the black clouds of the sky
the world ends not with a cry but with a smile
.
.

Foto cortesia di Shoshana Vegh

Primo incontro con Dr Zainatul Abdul Rahman ospite d’onore e i poeti che hanno partecipato al festival PILF 2025

Foto cortesia della locandina pubblicata dal presidente Preeth Padmanabhan Nambiar che ringrazio


PANORAMA INTERNATIONAL LITERATURE FESTIVAL 2025: SESSIONE LIVE ZOOM CURATA (ITALIA)

Siamo lieti di annunciare una sessione curata dal vivo come parte del Panorama International Literature Festival 2025 curata dalla nostra direttrice Elisa Mascia il 25 gennaio 2025.

Questa sessione sarà onorata dalla nostra ospite speciale,
la dott. ssa Zainatul Abdul Rahman, docente senior presso University Technology MARA, Malesia e Coordinatrice Principale del Panorama International Literature Festival (Malesia).

 Data: Sabato 25 gennaio 2025
 Ora: 17:30 (ora italiana)
 Modalità: Virtuale (Zoom)

RUOLI CHIAVE

Conduttrice: Irene Doura Kavadia
Curatrice: Elisa Mascia
Moderatore: Stefano Chiesa

DELEGATI DISTINTI

1. Pietro La Barbera
2. Franca Goldoni
3. Stefano Chiesa
4. Letizia Caiazzo
5. Irma Bacci
6. Lucia Arena
7. Ada Rizzo

Unisciti a noi al Panorama International Literature Festival 2025 e fai parte dell’evento letterario più illustre al mondo che immortalerà le tue opere ed eleverà il tuo nome al riconoscimento globale.

 Registrati qui:
Globale: https://rzp.io/l/PILF2025Globale
India: https://rzp.io/l/PILF2025India

Writers Capital International Foundation
http://www.writerscapital.org
 info.writersedition@gmail.com

#PILF2025 #PanoramaLiterature #GlobalLiterature #HumanitarianValues #ItalyLiteratureSession

PANORAMA INTERNATIONAL LITERATURE FESTIVAL 2025: LIVE ZOOM CURATED SESSION (ITALY)

We are excited to announce a live curated session as part of the Panorama International Literature Festival 2025 curated by our director Elisa Mascia on the 25th of January 2025.

This session will be graced by our Chief Guest, Dr. Zainatul Abdul Rahman, Senior Lecturer at University Technology MARA, Malaysia and Chief Coordinator of Panorama International Literature Festival (Malaysia).

 Date: Saturday, 25 January 2025
 Time: 17:30 (Italy Time)
 Mode: Virtual (Zoom)

KEY ROLES

Host: Irene Doura Kavadia
Curator: Elisa Mascia
Moderator: Stefano Chiesa

DISTINGUISHED DELEGATES

1. Pietro La Barbera
2. Franca Goldoni
3. Stefano Chiesa
4. Letizia Caiazzo
5. Irma Bacci
6. Lucia Arena
7. Ada Rizzo

Join us at Panorama International Literature Festival 2025 and be part of the world’s most distinguished literary event that will immortalize your works and elevate your name to global recognition.

 Register Here:
Global: https://rzp.io/l/PILF2025Global
India: https://rzp.io/l/PILF2025India

Writers Capital International Foundation
http://www.writerscapital.org
 info.writersedition@gmail.com

#PILF2025 #PanoramaLiterature #GlobalLiterature #HumanitarianValues #ItalyLiteratureSession

Foto cortesia di Irene Doura-Kavadia

Foto cortesia di Elisa Mascia

Joan Josep Barcelo traduce i versi poetici di Vasilis Pasipoularidis

Foto cortesia di Vasilis Pasipoularidis

Το δώρο

  • Εκείνα που δεν είδαμε –
    Ας τα φανταστούμε αντάμα
    Στ’ αέναο προσκύνημα των ψυχών
    Πίσω από τα άστρα / κάτω από ουρανούς
  • Στο μεδούλι του πελάγους –
  • Εκείνα που θελήσαμε –
    Να τα ζήσουμε αντάμα
    Σαν θεριέψει η πνοή στου χειμώνα την κλίνη
    Καθώς κάμπτεται η εύπλαστη νυχτιά
  • Ραγίζοντας την δωρική σου κράση –

Είναι τα χέρια, μάτια μου
Τα δάχτυλα που αναμένουν να τολμήσουν
Να ενωθούν – αφυπνίζοντας την αφή
Και τα χείλη – τούτα τα χείλη σου – πιο κόκκινα από γλυκό αίμα

Είναι τα μάτια, χέρια μου
Τα βλέφαρα που καρτερούν να ξαποστάσουν
Να αφεθούν στων χειλιών την δίνη

  • Με το σάλπισμα της γλώσσας –
    Γιγαντώνοντας τη βεβαιότητα της στιγμιαίας αθανασίας

Ξαπλωμένος στη σιωπή
Ακροβατώντας μεταξύ συρμού και αποβάθρας – στάση “έρωτας “
Αναμένοντας το τρένο που τα φρένα του ουρλιάζουν “θαυμασμό “

Κοίτα!
.
.
Il regalo

  • Quelli che non abbiamo visto –
    Immaginiamoli insieme
    Nell’eterno pellegrinaggio delle anime.
    Dietro le stelle / sotto il cielo
  • Nel midollo del mare –
  • Quelli che volevamo –
    Viviamo insieme a loro
    Come se il respiro dell’inverno riscaldasse il letto
    Mentre la dolce notte si piega
    -Rompendo il tuo vino dorico-

Sono le mani, i miei occhi,
Le dita che sperano di osare
Per unirsi – risvegliare il tocco
E le labbra – queste tue labbra – più rosse del dolce sangue

Sono gli occhi, le mie mani
Le palpebre che aspettano di riposare
Per restare nel vortice delle labbra

  • Con il tocco della lingua –
    Ampliare la certezza dell’immortalità immediata

Sdraiato nel silenzio
Acrobazie tra il treno e la banchina – fermata “amore”
Aspettando il treno i cui freni gridano “ammirazione”

Ecco!
.
.
El regalo

  • Aquellos que no vimos –
    Imaginémoslos juntos
    En la eterna peregrinación de las almas.
    Detrás de las estrellas / bajo los cielos
  • En la médula del mar –
  • Aquellos que queríamos –
    Vivamos junto a ellos
    Como si el aliento del invierno calentara el lecho
    Mientras la suave noche se inclina
    -Rompiendo tu vino dórico-

Son las manos, mis ojos,
Los dedos que esperan atreverse
A unirse – despertar el tacto
Y los labios – estos labios tuyos – más rojos que la dulce sangre

Son los ojos, mis manos
Los párpados que esperan reposar
Para quedarse en el vórtice de los labios

  • Con el toque de la lengua –
    Ampliando la certeza de la inmortalidad instantánea

Yaciendo en silencio
Acrobacias entre el tren y el andén – parada “amor”
Esperando el tren cuyos frenos gritan “admiración”

¡Mirad!
.
.
El regal

  • Aquells que no vam veure –
    Imaginem-los junts
    En el pelegrinatge etern de les ànimes
    Darrere de les estrelles / Sota els cels
  • A la medul·la del mar –
  • Aquells que estimàvem –
    Visquem junts amb ells
    Com si l’alè de l’hivern escalfés el llit
    Mentre la suau nit s’inclina
  • Trencant el teu vi dòric –

Són les mans, els meus ulls
Els dits que esperen gosar
A unir-se – despertar el tacte
I els llavis – aquests llavis teus – més vermells que la sang dolça

Són els ulls, les meves mans
Les parpelles que esperen a reposar
Per a quedar-se al vòrtex dels llavis

  • Amb el toc de la llengua –
    Augmenta la certesa de la immortalitat instantània

Jacent en el silenci
Acrobàcies entre el tren i l’andana – parada “amor”
Esperant el tren que els frens criden “admiració”

Mireu!
.
.
Βασίλης Πασιπουλαρίδης (Vasilis Pasipoularidis)

Foto cortesia di Joan Josep Barcelo

Joan Josep Barcelo traduce i versi poetici di Marshall Li

Foto cortesia di Marshall Li

Winter

I am like a treetop after the snow
forming a curve
like a stone in winter, quiet
yet sprouting in the moonlit night
so loud that it startles all the snowflakes

everything in a winter night
is like cold chicken soup, unwanted
the golden wheel of sunset
rolls hysterically over the Plains
like the craziness of snowfall
like time’s adam apple
hesitating to say that word
.
.
Inverno

Sono come una cima d’albero dopo la neve
formando una curva
come una pietra all’inverno, tranquilla
eppure germogliando al chiaro di luna
così forte che spaventa tutti i fiocchi di neve

tutto in una notte d’inverno
è come una fredda zuppa di pollo, indesiderata
la ruota dorata del tramonto
rotola istericamente sulle Pianure
come la follia della nevicata
come il pomo del tempo d’Adamo
esitante a dire quella parola
.
.
Invierno

Soy como la copa de un árbol después de la nieve
formando una curva
como una piedra en invierno, tranquila
aún brotando en la clara noche de luna
tan fuerte que asusta a todos los copos de nieve

todo en la noche de invierno
es como una sopa de pollo fría, indeseada
la rueda dorada del atardecer
gira histéricamente sobre las Llanuras
como la locura de la nevada
como la manzana del tiempo de Adán
dudando en decir esa palabra
.
.
Hivern

Sóc com la copa d’un arbre després de la neu
formant una corba
com una pedra a l’hivern, tranquil·la
encara brotant a la clara nit de lluna
tan forta que sobresalta tots els flocs de neu

tot en una nit d’hivern
és com una sopa de pollastre freda, no desitjada
la roda daurada de la posta de sol
volta histèricament per les Planes
com la bogeria de la nevada
com la poma del temps d’Adam
dubtant a dir aquesta paraula
.
.
Marshall Li

Foto cortesia di Joan Josep Barcelo

Joan Josep Barcelo traduce i versi poetici di Emilia Merenda

Foto cortesia di Emilia Merenda

solchi profondi
che segnano il cammino
della memoria

sulla pelle le rughe
che il tempo ci regala
.
.
surcos profundos
que marcan el camino
de memoria

arrugas en la piel
que el tiempo nos da
.
.
solcs profunds
que marquen el camí
de memòria

arrugues a la pell
que el temps ens dona
.
.
sulcos profundos
que marcam o caminho
da memória

rugas na pele
que o tempo nos dá
.
.
Emilia Merenda

Foto cortesia di Joan Josep Barcelo

Poesia del poeta Lefter Shomo – Albania

Foto cortesia di Lefter Shomo

LEFTER SHOMO – ALBANIA



E SE PORTASSI PLENILUNIO…



I secondi di tua attesa, allarmi insistenti
Durante quella nottata infida e brutta
All’ orologio i minuti contavano secoli indolenti
Ti aspetterei una vita se veramente saresti venuta

Gli astri,il firmamento, l’ Orsa Maggiore straluna
Cambia  la luna ogni tanto i suoi aspetti
Si arrossa, s’ ingiallisce s’ imbrunisce la luna
Vuole ammazzare i tuoi scadenti fioretti.

Le lancette dell’ ora si spostano lente
Vogliono spezzare le tue bugiarde promesse
Sono fatte nervose, come un coltello tagliente
Vogliono che questa notte infida piangesse.

La luna prende aspetti di cera,fanale,lanterna e faro
Come te che ogni ora cambi colori,idee,sensi e aspetti
Miscredente in te accendei un altro sigaro amaro
Rimasto animo puro in mezzo ai deserti.

Non osare dirmi più voti e promesse tradite
Nel mio cuore hai portato un immenso diluvio
Non venire più, le scuse sono già esaurite
E se portassi tulipani,il sole o plenilunio.

Joan Josep Barcelo traduce i versi poetici di Biel Mesquida

Foto cortesia di Biel Mesquida

ESSER VERBAL

I
Retxilleres d’horabaixa cauen:
primer una, després totes plegades.

II
Fireria de daurats en els espills
d’un d’aquests casals on no hi canta
ni gall ni donzella i dents corcades
d’una boca d’escenari abandonat.

III
Si l’hora tardoral fos un trinxet.
Si els núvols ennigulassin els ulls
del caminal exhaust de tant lirisme
i els iris s’arborassin
d’il·lusioneues assussuaixines
com qui descriu la vida dels ortòpters.
Si l’amor me deixàs encallat
en braços del deliri més lúcid.
Si l’amor no tengués aturall
com un tòxic d’aquells de no dir.
Si fos tan bo de fer morir-se
de puntetes com qui diu: Fins tot d’una.
.
.
ESSERE VERBALE

I
Fessure di pomeriggio cadono:
prima una, poi tutte insieme.

II
Fuochi d’artificio d’oro negli specchi
di una di queste dimore dove né gallo
né fanciulla cantano e denti tarlati
da una bocca da palcoscenico abbandonato.

III
Se l’ora autunnale fosse un trincetto.
Se le nuvole annebbiassero gli occhi
del sentiero esausto da tanto lirismo
e le iridi si alberassero
di piccole illusioni così così
come qualcuno che descrive la vita degli ortotteri.
Se l’amore mi lasciasse incollato
tra le braccia del più lucido delirio.
Se l’amore non avesse fine

come quello tossico di quei non dire.
Magari fosse così bravo da fare morire
in punta di piedi come chi dice: Arrivederci.
.
.
SER VERBAL

I
Ranuras de tarde caen:
primero una, después todas juntas.

II
Fuegos de artificio de dorados en los espejos
de uno de estos casales donde no cantan
ni gallo ni doncella y dientes carcomidos
de una boca de escenario abandonado.

III
Si la hora otoñal fuera una navaja.
Si las nubes nublaran los ojos
del sendero exhausto de tanto lirismo
y los iris arbolaran
de pequeñas ilusiones así así
como quien describe la vida de los ortópteros.
Si el amor me dejara atascado
en brazos del delirio más lúcido.
Si el amor no tuviera paro
como un tóxico de aquellos de no decir.
Si fuera tan bueno de hacer morirse
de puntillas como quien dice: Hasta pronto.
.
.
Biel Mesquida

Foto cortesia di Joan Josep Barcelo

Marvin Salvador Calero Molina, poeta e scrittore del Nicaragua, presentato dal promotore culturale Carlos Jarquin, è stato intervistato da Pietro La Barbera ed Elisa Mascia durante il programma bilingue italiano-spagnolo Alla ricerca della vera bellezza, pubblicazione di Elisa Mascia

Foto cortesia di Marvin Salvador Calero Molina – Nicaragua

Con il saluto a Carlos Jarquin e la presentazione del poeta nicaraguense Marvin Salvador Calero Molina colgo l’occasione per  ricordare che ieri è stato 

il 18 gennaio e si celebra la Giornata nazionale dello scrittore nicaraguense in onore della nascita di Félix Rubén García Sarmiento, meglio conosciuto come Rubén Darío, nato il 18 gennaio 1867 a Metapa (oggi Ciudad Darío) e morto a León il 18 gennaio 1868. 6 gennaio. Febbraio 1916. Darío è stato un poeta, scrittore, giornalista e diplomatico nicaraguense.  Fu il massimo rappresentante del modernismo letterario in lingua spagnola.

 Condividiamo con voi una famosa citazione di Dario:

 “Il libro è forza, è coraggio, è energia, è cibo; una torcia di pensiero e una fonte di amore.”

Biografia 

Marvin Salvador Calero Molina (Juigalpa, Chontales, Nicaragua, 28 dicembre 1983). 

È membro del Clan Intellettuale di Chontales. Apparteneva alla nuova generazione letteraria di Chontales.  Attualmente è professore di filosofia e di lingua e letteratura presso l’Università Nazionale Agraria «Jofiel Acuña Cruz», sede Juigalpa. Dirige i laboratori di creazione letteraria del Movimento di Poesia, Arte e Storia “Gregorio Aguilar Barea”, è membro del consiglio direttivo del Festival Latinoamericano di Poesia di Juigalpa.

Ha pubblicato i libri:

Non conosco la tua storia (Juigalpa, 2000)

Elegía a Rubén Darío e Canto alla morte (Managua, 2016),

Racconti di Mining (Nido di corvo (Managua, 2017),

Cento modi per tagliare l’orizzonte (Miami, USA, 2019).

Lotta degli dei nella foresta delle ninfe (Oregon, USA, 2023),

Un dettaglio per Alfonso Cortes (Juigalpa, 2023).

Riconoscimenti: Riconoscimento:

Premio nazionale di poesia (CED, Managua, 2001).

Premio Internazionale di Narrativa, Rivista El Parnaso Nuevo Mundo (Perù, 2016).

Menzione d’onore del Premio Nazionale Alfonso Cortes (2020)

Menzione d’onore del Premio Internazionale Sor Juana Inés de la Cruz (Messico, 2022)

I Premio Nazionale di Pubblicazioni Educative, Categoria Letteraria, Rivista Indice Nicaragua 2023 assegnato dalla Commissione Nazionale per l’Educazione della Repubblica del Nicaragua

Quinto premio mondiale «Cesar Vallejo» per l’eccellenza 2024, organizzato dai 32 anni di creazione dell’Unione Hispanomundial de Escritores (UHE) con sede in Perù.

1.  Hai tempo per analizzare la tua anima attraverso la scrittura per beneficiarne?

Sì, la scrittura è uno strumento potente per esplorare e comprendere la mia anima. Attraverso di essa, posso riflettere sulle mie esperienze, emozioni e pensieri, che mi permettono di crescere ed evolvere come persona e poeta.” Da una visione filosofica l’anima mi porta alla costante riflessione sui temi quotidiani della letteratura, dell’amore, dell’umanità stessa e del sé lirico. Anche se l’avanguardia propugna nei suoi paradigmi moderni la soppressione dell’io lirico per una poesia exteriorista, Io ritengo che gli stessi problemi degli antichi poeti siano gli stessi che affliggono nel nostro mondo i nuovi intellettuali sia dell’America che del resto dei continenti, questa ricerca del nostro modo e delle nostre forme di scrittura non è altro che la nostra anima che si esprime attraverso il poema.

2.  Le persone con cui passi il tempo arricchiscono il tuo mondo interiore?

Le persone con cui condivido il mio tempo hanno sicuramente un impatto significativo sul mio mondo interiore. Ogni interazione e relazione porta nuove prospettive ed esperienze che nutrono la mia creatività e la mia visione del mondo. Di fatto il mio rapporto vicino al mondo letterario sia locale, nazionale e internazionale mi permette di conoscere la visione attuale o contemporanea della poesia, il mio mondo interiore è ispirato dai grandi poeti del Nicaragua e dell’America. Inoltre dal movimento di poesia, arte e storia “Gregorio Aguilar Barea” condividiamo questa visione della poesia come forma di vita.

3.  Cosa fai per la crescita e lo sviluppo della tua sensibilità?

Sto dedicando tempo all’introspezione e alla scrittura, circondandomi di persone che mi ispirano e mi sfidano a essere migliore. Attraverso questi sforzi, cerco non solo la mia crescita personale, ma anche ispirare gli altri ad esplorare e arricchire le proprie vite, da altre culture imparando come scrivono poesia e che li motiva, in questo momento leggo molto 

neobarocco perché ha un sapore gradevole in termini di prosa poetica.

Anche la scrittura europea è affascinante per la grande influenza mondiale sia della filosofia che della letteratura classica e moderna. La cosa complicata è l’accesso ai libri ma se in qualche modo i social network permettono di accedere a buona letteratura e arricchire la propria. Uno dei miei sogni più grandi è quello di poter viaggiare un giorno in Italia e conoscere a viva voce poeti come gli organizzatori di questo programma letterario. Vi abbraccio e a tutto il vostro pubblico dal Nicaragua in America centrale.

4.  Pensi di aver trovato la tua autenticità creativa? 

Sì, credo di aver trovato la mia autenticità creativa. La mia poesia è un’espressione sincera delle mie esperienze, emozioni e prospettive. Attraverso i miei versi, cerco di connettermi con i lettori in modo genuino e profondo, riflettendo la mia identità e la mia visione del mondo, le scene dei miei racconti sono principalmente scenari quotidiani del mio paese, e i personaggi sono ugualmente molto pittoreschi, chiaro questo con il tocco che uno ha come scrittore. Per quanto riguarda la mia poesia, continuo a esplorare e imparare dalle nuove tendenze letterarie anche se ho il mio proprio voi e il mio stile personale sono aperto alla novità.

5. Tra 100 anni, quando non saremo più qui fisicamente ma solo spiritualmente, cosa vuoi lasciare ai posteri riguardo al tuo mondo poetico? 

È una domanda interessante, in diversi posti dove sono stato invitato ho affrontato questo tema. Per esempio, forse il mondo attuale sopravvive solo la parola. Perché è ciò che ci lega al passato non c’è più evidenza della parola, ricordo il libro Confesso che ho vissuto di Pablo Neruda e io condividiamo questa filosofia dell’esistere, dell’essere, dell’essere ricordati e letti dalla posterità.  Vorrei lasciare un’eredità di parole che trascendono il tempo e che continuano a ispirare e commuovere le generazioni future.  Il mio desiderio è che la mia poesia sia una testimonianza della bellezza e della complessità della vita umana, e che continui ad essere fonte di riflessione e consolazione per chi la leggerà cento anni dopo. Ho quella soddisfazione per la quale ora 100 anni prima lavorare per renderlo possibile.

 6. Quanto è importante l’arte del fare nella vita?  

L’arte del creare è fondamentale nella vita perché ci permette di esprimere la nostra creatività e umanità.  Attraverso l’arte possiamo esplorare le nostre emozioni, comunicare le nostre idee e connetterci con gli altri.  È un modo per lasciare un segno nel mondo e trovare un significato e uno scopo nelle nostre azioni.  L’arte è bellezza ed è umanesimo, è ciò che ci differenzia dalle altre specie del regno animale.

 7. L’uso corretto delle parole può cambiare la propria coscienza e quella degli altri?  

Certamente, l’uso corretto delle parole ha il potere di trasformare le coscienze.  Le parole possono ispirare, istruire e mobilitare le persone.  Attraverso la poesia e la letteratura possiamo sfidare le percezioni, promuovere l’empatia e far nascere nuovi lettori.  Le parole ben scelte hanno il potere di toccare l’anima e risvegliare nuovi modi di pensare e di sentire.

 8. Raccontami qual è il tuo grande sogno riguardo alla condivisione universale di arte e cultura?  

Il mio grande sogno è che l’arte e la cultura siano accessibili a tutti, senza barriere né confini.  Vorrei che avessimo accesso a tutti i libri contemporanei.  

Vorrei vedere un mondo in cui persone di tutte le età e di tutte le estrazioni sociali possano divertirsi e partecipare alla creazione artistica.  Spero di contribuire a un movimento globale che celebri la diversità culturale e utilizzi l’arte come ponte per unire l’umanità e promuovere l’abitudine alla lettura e alla scrittura nelle nuove generazioni.

Poesie 

ESIODO LASCIA LA CAMPAGNA PER DIVENTARE POETA

 Così parlarono le figlie sincere del grande Zeus, e mi diedero

 come bastone da pastore un ramo di ammirevole alloro verde

 catturare;  e mi hanno ispirato una voce divina, così che

  Potevo predire il passato e il futuro.

                                                                          Esiodo

  Dal libro Teogonia

 A cosa serve una vita comoda?

 Se nessuno scriverà l’epopea della tua esistenza,

 metalli preziosi e conquista invano.

 A cosa servono i versi?

 senza la dualità di eroe e cattivo?

 Riguardo a cosa?  se saranno svuotati come un marchingegno

  Ipnosi.

 A cosa servirebbero la penna e l’oca?

 se gli dei e gli eroi non abitano il poema.

 ESIODO CANTA AL PANTHEON

 DEGLI DEI

  Le muse mi sedussero sul monte Elicona,

              donne graziose dai piedi delicati

              e di incomparabile squisitezza nel trattamento,

              che nemmeno le principesse della Grecia potevano eguagliare.

            Cosa volete da me, apparizioni divine?

             Oh, stirpe di Zeus!  ─ Ho detto loro

              prostrati davanti alla sua bellezza incontaminata.

              Mi hanno parlato nella lingua degli dei,

              Alla sua eloquenza il mio cuore batteva in estasi

              e ho gridato: Salve!  Salve!  Salve!

             esseri senza ali, di stirpe divina,

                          paragonabile solo

              con l’inesorabilmente bella Afrodite Calipigia.

           ─ Ti saluto, grande Esiodo contadino ─ mi disse

               Clio

             mostrandomi l’epopea degli eroi della Grecia,

              Mi inchinai in segno di obbedienza.

                          Erato mi baciò le mani e lo sentii scorrere

              dal mio cuore poesia lirica,

              Ho esclamato: ─ Non sono degno

              della magnificenza degli dei —

              Melpomene, Polimnia, Talia, Tersicore,

              Urania, Euterpe, fecero passare

              nelle sue mani, un bastone di alloro verde.

              Nell’oralità straordinaria

              Mi hanno detto: ─ Esiodo, da oggi

              i discendenti successivi

              Sarai conosciuto come il poeta della pace.

                Ho preso la meraviglia nelle mie mani

                 e ho chiesto loro: Insegnanti competenti

                della scienza e delle arti,

                    Che cosa è il dagherrotipo?

                      che io debba seguire il mio destino?

                     Prima dell’apparizione divina

                     Ho visto il pantheon degli dei

                     Ed esclamai: “Non sono degno di una simile visione”.

                        Le figlie di Zeus

                      Mi hanno consegnato il personale

                      il cuore lignificato di Dafne

                      negato ad Apollo.

                     ─ Canterò alle potenti divinità degli arjé –

                                –Canterò a Crono in versi distici ─ Ho detto loro

                      e le muse mi hanno avvertito.

                      Oh, Esiodo, stai attento

                      con l’invidia di Thanatos!

                                   Al presagio, la mia anima si precipitò

                       in un sentimento ineffabile,

                       E ho detto: Anche se la mia anima ascende

                       alla barca di Caronte,

                       anche quando faccia a faccia

                                   davanti al crudele Cerbero,

                       Canterò in versi immortali

                         la grandezza del pantheon greco.

 THANATOS, DALLA SOGLIA DI UN VICOLO EQUIDISTANTE, ATTENDE CON IL SUO KERES LA MORTE DI ESIODO

 E non dobbiamo odiare gli ignorati

 imperatrice e regina del Nulla.

 Rubén Dario

 Perdinci!

 Perdonami!

 Perbacco!

 Coatlique!

 Ciao!

 Ciao!

 Ciao!

 Ciao!

 Che male!

 Imperatrice del Nulla!

 Arcangelo della morte!

       Come dovrei chiamarti in questa poesia blasfema?

       ─Sono l’eresiarca di un genere ormai scomparso─

        La sibilla mi ha mostrato

        l’impronta della morte di Esiodo.

        Fiori di alloro e ulivo

        Borbottano nei vasi di marmo

        da un ipogeo prematuro.

        Nello stoicismo

        Ho imparato ad essere pragmatico

        quando si trascina la sfortuna sulla brughiera

        dove appaiono i dolori

        come città rovinate dall’oblio.

       “Sono stato uno sciocco”, dice lo stesso Esiodo.

        e poi scade prima dell’insolito destino

        negata la chiaroveggenza

        dall’oracolo di Delfi.

 È vano esaltare la grandezza degli dei

          Se si trattasse di ecatombi e libagioni,

          una poesia è una sciocchezza rispetto alla sua grandezza.

          Nell’ora terribile

          il vetro si rompe nell’ossidiana della brughiera,

          In lontananza le colonne ioniche

          recitano la poesia nel linguaggio del tempo.

Hola Hola gente maravillosa!!  ¡¡Feliz domingo!!
Buenos días, tardes o noches, según el País donde estés conectado un cordial saludo para todos.
Gracias por seguir en este maravilloso espacio donde la presencia de cada uno de ustedes es muy bienvenida.
Junto a Pietro La Barbera continuamos  nuestra búsqueda de la “Verdadera Belleza” conociendo el alma especial de  Marvin Salvador Calero Molina-  Nicaragua quien nos presentó el poeta, periodista Carlos Jarquín, creador y coautor del Canto Planetario al que saludamos con un abrazo planetario Y quiero aprovechar para recordarles que ayer fue
El 18 de enero se conmemora El Día Nacional del Escritor Nicaragüense en honor al natalicio de Félix Rubén García Sarmiento, mejor conocido como Rubén Darío que nació el 18 de enero de 1867 en Metapa, (hoy Ciudad Darío) y falleció en León el 6 de febrero de 1916. Darío fue un poeta, escritor, periodista y diplomático nicaragüense. Fue el máximo representante del modernismo literario en lengua española.

Les compartimos una cita célebre de Darío:

“El libro es fuerza, es valor, es fuerza, es alimento; antorcha del pensamiento y manantial del amor”.


Biografia
Marvin Salvador Calero Molina (Juigalpa, Chontales, Nicaragua, 28 de diciembre de 1983). Es miembro del Clan Intelectual de Chontales. Perteneció a la Nueva Generación Literaria de Chontales.  Actualmente, es profesor de Filosofía, y de Lengua y Literatura de la Universidad Nacional Agraria «Jofiel Acuña Cruz», sede Juigalpa. Dirige los talleres de creación literaria del Movimiento de Poesía, Arte e Historia “Gregorio Aguilar Barea”, es miembro de la junta directiva del Festival Latinoamericano de Poesía de Juigalpa.

Ha publicado los libros:

Yo no conozco tu historia (Juigalpa, 2000)
Elegía a Rubén Darío y Canto a la muerte (Managua, 2016),
Cuentos de Minería (Nido de cuervo (Managua, 2017),
Cien maneras de cortar el horizonte (Miami, EE.UU, 2019).
Pugna de los dioses en el bosque de las ninfas (Oregón, EE.UU, 2023),
Un detalle para Alfonso Cortes (Juigalpa, 2023).
Reconocimientos:
Premio Nacional de Poesía (CED, Managua, 2001).
Premio Internacional de Narrativa, Revista El Parnaso Nuevo Mundo (Perú, 2016).
Mención de honor del Premio Nacional Alfonso Cortes (2020)
Mención de honor del Premio Internacional Sor Juana Inés de la Cruz (México, 2022)
I Premio Nacional de Publicaciones Educativas, Categoría Literaria, Revista Índice Nicaragua 2023 otorgado por la Comisión Nacional de Educación de la Republica de Nicaragua
V premio mundial «Cesar Vallejo» a la excelencia 2024, organizado por los 32 años de creación de la Unión Hispanomundial de Escritores (UHE) con sede en Perú.
HESÍODO DEJA EL CAMPO PARA CONVERTIRSE EN POETA
Hablaron así las hijas veraces del gran Zeus, y me dieron
como báculo pastoril una rama de verde laurel admirable de
coger; y me inspiraron una voz divina, con objeto de que
pudiese yo decir las cosas pasadas y futuras.


Preguntas
1. ¿Tienes tiempo para analizar tu alma a través de la escritura para beneficiarte de ella?
Sí, la escritura es una herramienta poderosa para explorar y comprender mi alma. A través de ella, puedo reflexionar sobre mis experiencias, emociones y pensamientos, lo que me permite crecer y evolucionar como persona y poeta.” Desde una visión filosófica el alma me lleva a la reflexión constante de los temas cotidianos de la literatura, el amor, la humanidad misma y el yo lirico. Aun cuando la vanguardia propugna en sus paradigmas modernas lo supresión del yo lirico por una poesía exteriorista, considero que los mismos problemas de los antiguos poetas son los mismos que aquejan en nuestro presenta a los nuevos intelectuales tanto de América como del resto de continentes, esta búsqueda de nuestro propio camino y formas de escrituras es no mas que la propia alma expresándose a través del poema.

2. ¿Las personas con las que pasas tiempo enriquecen tu mundo interior?
Definitivamente, las personas con las que comparto mi tiempo tienen un impacto significativo en mi mundo interior. Cada interacción y relación aporta nuevas perspectivas y experiencias que nutren mi creatividad y mi visión del mundo. De echo mi relación cercana al mundo literario tanto local, nacional e internacional me permite conocer la visión actual o contemporánea de la poesía, mi mundo interior esta inspirado en los grandes poetas de Nicaragua y América. Además desde el movimiento de poesía, arte e historio “Gregorio Aguilar Barea” compartimos esta visión de la poesía como forma de vida.

3. ¿Qué estás haciendo por tu crecimiento y desarrollo de tu sensibilidad?
Esto es lo que estoy haciendo para que crezcas.
Estoy dedicando tiempo a la introspección y a la escritura, rodeándome de personas que me inspiran y me desafían a ser mejor. A través de estos esfuerzos, busco no solo mi propio crecimiento, sino también inspirar a otros a explorar y enriquecer sus propias vidas, de otras cultura aprendo como escriben poesía y que les motiva, ahora mismo leo mucho neobarroco porque tiene un sabor agradable en cuanto a la prosa poética. También la escritura europea es fascinante por la gran influencia del mundo tanto de la filosofía como de la literatura clásica y moderna. Lo complicado es el acceso a los libros pero si de cierta manera las redes sociales permiten acceder a buena literatura y enriquecer la propia. Uno de mis mayores sueños es poder viajar un día a Italia y conocer en viva voz poetas tan grandes como los organizadores de este programa literario. Les abrazo a ustedes y a todo su publico desde Nicaragua en América central.

4. ¿Crees que has encontrado tu autenticidad creativa?

Sí, creo que he encontrado mi autenticidad creativa. Mi poesía es una expresión sincera de mis experiencias, emociones y perspectivas. A través de mis versos, busco conectar con los lectores de una manera genuina y profunda, reflejando mi identidad y mi visión del mundo, los escenarios de mis cuentos principalmente son escenarios cotidianos de mi país, y los personajes son igualmente muy pintorescos claro esta con el toque que uno tiene como escritor. En cuanto a mi poesía, sigo explorando y aprendiendo de las nuevas tendencias literaria aun cuando tengo mi propia vos y mi propio estilo estoy abierto lo novedoso.

5. Dentro de 100 años, cuando ya no estemos aquí físicamente sino sólo espiritualmente, ¿qué quieres dejar a la posteridad, respecto a tu mundo poético?

Es una pregunta interesante, en diferentes lugares donde me han invitado he abordado este tema. Por ejemplo, quizás del mundo actual lo único que sobreviva sea la palabra. Porque es lo que nos une al pasado no hay mas evidencia que la palabra, recuerdo el libro Confieso que he vivido de Pablo Neruda y comparto esa filosofía de existir, de ser, de ser recordado y leído por la posteridad. Quisiera dejar un legado de palabras que trasciendan el tiempo, que sigan inspirando y conmoviendo a las futuras generaciones. Mi deseo es que mi poesía sea un testimonio de la belleza y la complejidad de la vida humana, y que continúe siendo una fuente de reflexión y consuelo para quienes la lean a un cien años después, tengo esa satisfacción por la que ahora 100 años antes trabajo para que sea posible.

6. ¿Qué importancia tiene el arte de hacer en la vida?

El arte de hacer es fundamental en la vida porque nos permite expresar nuestra creatividad y humanidad. A través del arte, podemos explorar nuestras emociones, comunicar nuestras ideas y conectar con los demás. Es una forma de dejar una huella en el mundo y de encontrar significado y propósito en nuestras acciones. El arte es belleza y es humanismo, es lo que nos diferencia de las demás especies del reino animal.

7. ¿Puede el uso correcto de las palabras cambiar la propia conciencia y la de los demás? Absolutamente, el uso correcto de las palabras tiene el poder de transformar conciencias. Las palabras pueden inspirar, educar y movilizar a las personas. A través de la poesía y la literatura, podemos desafiar percepciones, fomentar la empatía y hacer que nazcan nuevos lectores. Las palabras bien elegidas tienen la capacidad de tocar el alma y despertar nuevas formas de pensar y sentir.

8. ¿Cuéntame cuál es tu gran sueño respecto a compartir universalmente el arte y la cultura?

Mi gran sueño es que el arte y la cultura sean accesibles para todos, sin barreras ni fronteras. Ojalá tuviéramos acceso a todos los libros contemporáneos. Quisiera ver un mundo donde las personas de todas las edades y orígenes puedan disfrutar y participar en la creación artística. Espero contribuir a un movimiento global que celebre la diversidad cultural y que utilice el arte como un puente para unir a la humanidad y que promueva el habito de la lectura y la escritura en las nuevas generaciones.


Poemas
1-
HESÍODO DEJA EL CAMPO PARA CONVERTIRSE EN POETA


Hablaron así las hijas veraces del gran Zeus, y me dieron
como báculo pastoril una rama de verde laurel admirable de
coger; y me inspiraron una voz divina, con objeto de que
pudiese yo decir las cosas pasadas y futuras.
                                                
                                                                         Hesíodo
Del libro Teogonía

¿De qué sirve una vida de holgura?
si nadie escribirá las epopeyas de tu existencia,
en vano los metales preciosos y la conquista.

¿De qué sirven los versos
sin la dualidad del héroe y el villano?
¿De qué? si se vaciarán como un artilugio de
Hipnos.

¿De qué serviría el cálamo y la oca?
si los dioses y los héroes no habitan el poema.

HESÍODO CANTA AL PANTEÓN
DE LOS DIOSES
Las musas me sedujeron en el monte Helicón,
             gráciles mujeres de pies delicados
             y de una exquisitez incomparable en el trato,
             que ni las princesas de Grecia igualarían.

           ¿Qué quieren de mí, apariciones divinas?
            ¡Oh, prosapia de Zeus! ─ les dije
             postrado ante su prístina belleza.

             Me hablaron en el lenguaje de los dioses,
             ante su elocuencia mi corazón palpitó extasiado
             y grité: ¡Salve! ¡Salve! ¡Salve!
            seres ápteros, de linaje divino,
                         comparables solamente
             con la Afrodita Calipigia de belleza inexorable.

          ─ Te saludo, gran Hesíodo el agricultor ─ me dijo
              Clío
            mostrándome las epopeyas de los héroes de Grecia,
             yo me incliné en zalema.
                         Erato me besó las manos y sentí fluir
             desde mi corazón la poesía lírica,
             exclamé: ─ No soy merecedor
             de la magnificencia de los dioses —

             Melpómene, Polimnia, Talía, Terpsícore,
             Urania, Euterpe, hicieron pasar
             entre sus manos, un báculo de verde laurel.
             En oralidad extraordinaria
             me dijeron: ─ Hesíodo, desde hoy
             las subsecuentes descendencias
             te conocerán como el poeta de la paz ─.

               Yo tomé el portento entre mis manos
                y les pregunté: Maestras conocedoras
               de las ciencias y las artes,

                   ¿Cuál es el daguerrotipo
                     que he de seguir a mi destino?

                    Ante la aparición divina
                    ví el panteón de los dioses
                    y exclamé: ─ Indigno soy de tal visión ─

                       Las hijas de Zeus
                     me entregaron por báculo
                     el corazón lignificado de Dafne
                     negado a Apolo.

                    ─ Cantaré a las deidades poderosas del arjé –
                               –Cantaré a Cronos en verso dístico ─ les dije
                     y las musas me advirtieron.
                     ¡Oh, Hesíodo, ten cuidado
                     con la envida de Thanatos!

                                  Ante el augurio, mi alma se precipitó
                      en un sentimiento inefable,
                      y dije: Aunque mi alma suba
                      a la barca de Caronte,
                      incluso cuando esté frente a frente
                                  ante el cruel Cerbero,
                      cantaré en verso inmortal
                        la grandeza del panteón griego.






THANATOS, DESDE EL UMBRAL DE UNA CALLEJA EQUIDISTANTE, AGUARDA CON SUS KERES LA MUERTE DE HESÍODO

Y no hay que aborrecer a la ignorada
emperatriz y reina de la Nada.

Rubén Darío

¡Thanatos!
¡Sejmet!
¡Chernabog!
¡Coatlique!
¡Hela!
¡Morrigan!
¡Erlik!
¡Mainyu!
¡Heridor!
¡Emperatriz de la nada!
¡Arcángel de la muerte!

      ¿Cómo he de llamarte en este poema blasfemo?
      ─Soy el heresiarca de un género pretérito─
       La sibila me ha mostrado
       la impronta muerte de Hesíodo.



       Flores de laurel y olivo
       mascullan en los búcaros de mármol
       de un hipogeo a destiempo.

       En el estoicismo
       he aprendido a ser pragmático
       al uncir la desgracia en el páramo
       donde las penas aparecen
       como ciudades derruidas por el olvido.

      ─ He sido un incauto ─ dice el propio Hesíodo
       y luego expira ante el inusitado destino
       negado a la clarividencia
       del oráculo de Delfos.

En vano es exaltar la grandeza de los dioses
         si fuera de las hecatombes y libaciones,
         un poema es una nadería ante su grandeza.

         En la hora terrible
         el cristal se triza en la obsidiana del páramo,
         en la lejanía las columnas jónicas
         recitan el poema en el lenguaje del tiempo.

Marvin Salvador Calero Molina-Nicaragua

 

Joan Josep Barcelo traduce i versi poetici di Adriana De Carvalho Masi

Foto cortesia di Adriana De Carvalho Masi

Meditando 1

Spalanco le porte alla vita
non più strada di tante parole
pensieri, momenti
di atti consueti e balzi improvvisi
dal niente
che spauran la mente
e trasformano antiche promesse.
Ho stivali di fuoco
per passare oltre il magma
e forti respiri che asciugano il mare
e vesti odorose
che scacciano insetti malsani
dai fiori e dall’acqua.
Ho orecchie che sentono toni
e canzoni create
dai lavori incessanti del mondo
che viaggia.
Non sono di carne,
ma penso ma vedo ma agisco.
Solitudine non ha messo radici
il silenzio è frastuono perpetuo
ieri e oggi si fondono,
indivisi compagni
che non sanno lo scandire del tempo.
.
.
Meditando 1

Abro las puertas a la vida
no más camino de tantas palabras
pensamientos, momentos
de actos habituales y saltos repentinos
de la nada
que asustan la mente
y transforman antiguas promesas.
Tengo botas de fuego
para pasar sobre el magma
y fuertes alientos que secan el mar
y ropas perfumadas
que ahuyentan a los insectos malsanos
de las flores y del agua.
Tengo oídos que escuchan tonos
y canciones creadas
por el trabajo incesante del mundo
que viaja.
No estoy hecha de carne,
pero pienso, pero veo, pero actúo.
La soledad no ha echado raíces
el silencio es un estruendo perpetuo
ayer y hoy se fusionan,
compañeros indivisos
que no conocen el paso del tiempo.
.
.
Meditant 1

Obro les portes a la vida
no més camí de tantes paraules
pensaments, moments
d’actes habituals i salts sobtats
del no-res
que espanten la ment
i transformen antigues promeses.
Tinc botes de foc
per passar per sobre del magma
i forts alés que assequen el mar
i robes perfumades
que allunyen els insectes malsans
de les flors i de l’aigua.
Tinc orelles que escolten tons
i cançons creades
pels treballs incessants del món
que viatja.
No estic feta de carn,
però penso, però veig, però actuo.
La solitud no ha arrelat
el silenci és un ressò perpetu
ahir i avui es fusionen,
companys indivisos
que no coneixen el pas del temps.
.
.
Meditando 1

Abro as portas para a vida
não mais estrada da muitas palavras
pensamentos, momentos
de atos habituais e saltos repentinos
do nada
que assustam a mente
e transformam antigas promessas.
Tenho botas de fogo
para passar sobre o magma
e fortes sopros que secam o mar
e roupas perfumadas
que afastam os insetos nocivos
das flores e da água.
Tenho ouvidos que ouvem tons
e canções criadas
pelos trabalhos incessantes do mundo
que viaja.
Não sou feita de carne,
mas penso, mas vejo, mas ajo.
A solidão não criou raízes
o silêncio é um ruído perpétuo
ontem e hoje fundem-se,
companheiros indivisos
que não conhecem a passagem do tempo.
.
.
Adriana De Carvalho Masi

Foto cortesia di Joan Josep Barcelo
Progetta un sito come questo con WordPress.com
Comincia ora