Foto cortesia condivisa da Nikolas Alexandrinos -Grecia
“UNA RISPOSTA ALLA PIÙ PERENNE DOMANDA SU DIO”
“Se il Dio buono abbia creato tutto, chi abbia creato il male, è una delle più grandi questioni teologiche dei tempi che hanno occupato e occupano tuttora l’intelletto umano…
“Vi racconterò una piccola storia figli miei, che forse potrà darci un’idea di come è nato il male…” disse il grande maestro e cominciò a raccontare loro una parabola “incredibile”, sulla storia di il suo male di nascita.
C’era una volta figli miei, nel mezzo dello spazio-tempo o dell’universo se volete, una bellissima miriade di stelle, un’isola nel mare del caos, un’Atlantide perduta.
Un paradiso celeste dove risiedeva un Signore grandissimo, saggio e giusto, pieno di bontà, benevolo ma anche onnipotente.
Il suo nome “Logos” e lui stesso causa generatrice di tutto ciò che ha detto sono avvenuti immediatamente e nulla è mai accaduto senza un Logos.
Il signore che, qualunque cosa avesse creato, la controllava, e dopo l’urike era chiaramente buono, allora e solo allora procedeva alla creazione successiva, poiché non gli piaceva affatto il male.
Lui, il cui cuore grondava amore e lo spirito di saggezza nato vergine nella sua mente, tutto ciò era destinato a diventare creazioni, come le idee dei poeti, poesie.
Il Verbo, figli miei, abitava in un palazzo splendente, fatto di luce eterea, meraviglioso come il cortile che lo circondava, il “giardino della beatitudine” come lo chiamava…
Là nella terra di Eliva* che fiorì all’incrocio dei quattro fiumi, Gri-ti*, Ti-evra*, Gion e O Fison che, dopo averlo attraversato, si riversarono nel mare morto del caos
Il tempo scorreva tranquillo come un fiume nel mare dell’eternità, figli miei, quando un giorno, per non dirveli, in un lampo di creazione spirituale…
Il signore Logos portò nel mondo dell’esistenza il suo primo figlio, il Radioso “Il-Samael*”, come lo chiamò per la luce brillante che illuminava, la terra di Eliva
L’Il che chiamate miei figli in cammino di sviluppo ha goduto dell’amore infinito del Padre del Verbo che gli ha offerto tutto e ha voluto per lui il meglio…
Ma il tempo non passò e in un altro splendore del sole del suo amore, portò nel regno dell’esistenza, un altro bellissimo bambino a immagine e somiglianza del suo cuore…
Ciò che ha chiamato Emmanuel Oper significa “Dio con noi”.
“UN PO’ VICINO AL 6° GIORNO DI DEMOURGIA”
Il Signore Verbo che li ha messi all’esistenza in modo chiaro ed evidente, dalla non esistenza senza dargli nulla e come avrebbero potuto dargli i miei figli, poiché non esistevano…
Forse la gioia di creare e di vivere insieme ai suoi figli è stata la sua ricompensa più grande…
Anche se da qualche parte, da qualche parte all’inizio, come ogni primogenito forse, Il Samael ha rivendicato egoisticamente tutto l’amore del Padre del Verbo.
Si appropriò di tutto in modo litigioso, volendo confermare il suo potere, mentre provocava in ogni occasione con aria di sfida e pretenziosità il fratello minore Emmanuel… …
Finché il suo ego appena nato non si rese conto che lui, che era tutto amore, non veniva preso in giro, non prestò attenzione alle prese in giro di Il finché non le smise.
Tutto era meraviglioso, divino, perfetto e la loro famiglia era felice, mentre il loro benevolo Padre, Signore della Parola, poeta di tutte le cose, non mancava di insegnare loro nella pratica i principi “divini” della convivenza, con l’Amore, la Gentilezza e il Rispetto come innanzitutto, Apprezzamento ed Accettazione Reciproca e non solo…
Senza dubbio il massimo di tutti, il segreto dei segreti loro rivelato è stato il “Parola Poeta” che trasfigura che essi aspirassero alla materia come Lui, che godessero immensamente dei suoi figli divini…
Il ed Emmanuel che, tra gli altri, furono rivendicati dal Signore Verbo la Libertà assoluta, il diritto di libero arbitrio e di scelta sia in ciò che diede loro che nei loro desideri…
Così scorreva l’esistenza e padre Logos insegnò loro a creare e a godere di ciò che avevano portato all’esistenza dalla non esistenza, di ciò che desideravano… finché tutto non cambiò…
Quando nel “sesto giorno” della creazione ognuno di loro era fino a mille sulla terra… in un momento di assoluta estasi spirituale e di amore per la Parola del Signore..
Ha portato nel mondo dell’esistenza un altro bellissimo bambino, questo a immagine del suo spirito, un bambino ridente, dolce e carino che quando lo sentiva avvicinarsi,..
Chaaaak, alzò gli occhi alla ricerca del padre… che per questo, per come lo guardava e gli piaceva tanto, lo chiamò Uomo” ..dall’alto – ruggine, che vuol dire vedo in alto…
.
NICOLA ALESSANDRINO @
Il prossimo…
‘’ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΠΙΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ‘’
” Αν ο καλός θεός δημιούργησε τα πάντα ποιος δημιούργησε το κακό, είναι ένα απ’ τα πιο μεγάλα θεολογικά ρωτήματα των αιώνων που απασχόλησαν κι απασχολούν ακόμη την ανθρώπινη διανόηση…
“Θα σας πω μια μικρή ιστορία παιδιά μου, που ίσως είναι ικανή να μας δώσει μια ιδέα για το πως γεννήθηκε το κακό..” είπε ο μεγάλος δάσκαλος κι άρχισε να τους λέει μία ‘’απίστευτη’’ παραβολή, για την ιστορία γεννήσεως του κακού.
Ήταν κάποτε παιδιά μου, στο μέσο του χωροχρόνου η του σύμπαντος αν θέλετε, ένα πανέμορφο μυριάκτινο αστέρι, ένα νησί στη θάλασσα του χάους, μια χαμένη Ατλαντίδα.
Ένας ουράνιος παράδεισος όπου χωροκατοικούσε ένας πολύ σπουδαίος, σοφός κι ακριβοδίκαιος, γεμάτος καλοσύνη, πανάγαθος αλλά και παντοδύναμος Άρχοντας.
Το όνομα του” Λόγος “ κι ο ίδιος η γενεσιουργός αιτία των πάντων ότι έλεγε γινόταν αμέσως και τίποτα ποτέ δεν γινόταν δίχως Λόγο.
Ο άρχοντας που ότι κι αν δημιουργούσε το έλεγχε κι αφού το ουρικέ σα-φως καλό, τότε και μόνο τότε προχωρούσε στην επόμενη δημιουργία, μια και δεν του άρεσε καθόλου το κακό.
Εκείνος, που έσταζε η καρδιά του αγάπη και το πνεύμα της σοφίας παρθένο-γεννήματα στο νου του, όλα αυτά που τους έμελλε να γίνουν δημιουργήματα, όπως οι ιδέες των ποιητών, ποιήματα.
Ο Λόγος, παιδιά μου, έμενε σε ένα λαμπερό παλάτι φτιαγμένο από φως αιθερικό, υπέροχο όπως κι η αυλή γύρω απ’ αυτό, ο “κήπος της ευδαιμονίας’’ όπως τον βάπτισε..
Εκεί στη γη Ελιβά* που άνθιζε στο πέρασμα των τεσσάρων ποταμών, Γρη-τι*, Τη-ευρά*, Γήων κι Ο Φισών που αφού τη διέσχιζαν, χυνόταν στη νεκρά θάλασσα του χάους
Ο χρόνος κυλούσε ήρεμα σαν ποταμός στη θάλασσα της αιωνιότητας παιδιά μου, όταν μια μέρα για να μη σας τα πολυλογώ σε μια έκλαμψη πνευματικης δημιουργίας…
Ο άρχοντας Λόγος έφερε στον κόσμο της ύπαρξης τον πρώτο του γιο, τον Λαμπρομορφο ‘’Ιλ-Σαμαέλ*’’ όπως τον ονοματοθέτησε χάριν του λαμπρού φωτός που φώτιζε, την γη Ελιβά
Ο Ιλ που λέτε παιδιά μου σε πορεία ανάπτυξης απολάμβανε την άπειρη αγάπη του Πατέρα Λόγου που του προσέφερε τα πάντα κι ήθελε ότι καλύτερο για εκείνον…
Όμως δεν πέρασε καιρός και σε μια άλλη έκλαμψη του ηλίου της αγάπης του, έφερε στο βασίλειο της ύπαρξης, έναν ακόμη πανέμορφο παιδί κατ’ εικόνα κι ομοίωση της καρδιάς του…
Αυτό που ονοματοθέτησε Εμμανουήλ όπερ σημαίνει ‘’Ο Θεός μεθ’ ημών ‘’
‘’ ΛΙΓΟ ΠΡΙΧΟΥ ΤΗΝ 6Η ΜΕΡΑ ΔΗΜΟΥΡΓΙΑΣ ‘’
Ο Άρχοντας Λόγος που σα-φως και προφανώς τους έφερε στην ύπαρξη, απ’ την ανυπαρξία χωρίς να του δώσουν τίποτα και πως να του έδιναν παιδιά μου, αφού δεν υπήρχαν…
Ίσως η χαρά της δημιουργίας και της συνύπαρξης με τα παιδιά του, να ήταν η πιο μεγάλη ανταμοιβή του…
Αν και κάπου – κάπου στην αρχή, όπως κάθε πρωτότοκος ίσως, ο Ιλ Σάμαελ διεκδικούσε εγωιστικά όλη την αγάπη του Πατέρα Λόγου .
Οικειοποιούταν τα πάντα εριστικά θέλοντας να επιβεβαιώσει την ισχύ του, ενώ προκαλούσε παμπόνηρα κι επιτηδευμένα σε κάθε ευκαιρία, το μικρότερο αδελφό του Εμμανουήλ… …
Ώσπου ο νεογέννητος εγωισμός του κατάλαβε ότι δεν πειραζόταν ο που ήταν όλος απ αγάπη, δεν έδινε σημασία στα πειράγματά του Ιλ μέχρι που τα σταμάτησε.
Όλα ήταν υπέροχα, θεϊκά, τέλεια κι η φαμίλια τους ευτυχισμένη, ενώ ο πανάγαθος Πατέρας τους, Άρχοντας Λόγος ποιητής των πάντων δεν παρέλειπε να τους διδάσκει στην πράξη τις ‘’θεϊκές’’ αρχές συνύπαρξης, με Πρώτη την Αγάπη, την Καλοσύνη, τον Σεβασμό, την Αλληλοεκτίμηση κι Αποδοχή κι όχι μονό…
Αναμφίβολα το κορυφαίο όλων, το μυστικό των μυστικών που τους αποκάλυψε ήταν ο ‘’ Λόγος Ποιητής ‘’’ που μετουσιώνει ότι αποθυμούν σε υλη όπως Εκείνος, ότι απολάμβαναν απίστευτα τα θεϊκά παιδιά του…
Ο Ιλ κι ο Εμμανουήλ που εκτός των άλλων, αξιώθηκαν απ’ τον Άρχοντα Λόγο την απολυτή Ελευθερία, το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης κι επιλογής τόσο στα όσα τους χάρισε, όσο και στα θέλω τους…
Έτσι κυλούσε η ύπαρξη κι ο πατέρας Λόγος τα μάθαινε να δημιουργούν και να απολαμβάνουν τα όσα έφερναν στην ύπαρξη απ την ανυπαρξία, τα όσα ήθελαν… ώσπου άλλαξαν όλα..
Όταν την ‘’έκτη ημέρα’’ της δημιουργίας κι η κάθε μια απ’ αυτές ήταν όσο χίλιες στη γη.. σε μια στιγμή απόλυτης πνευματικής έκστασης κι αγάπης ο Άρχοντας Λόγος..
Έφερε στον κόσμο της ύπαρξης ένα ακόμη πανέμορφο παιδί, αυτό κατ’ εικόνα του πνεύματός του, ένα γελαστό, γλυκό, χαριτωμένο μωράκι που όταν τον ένοιωθε να πλησιάζει,..
Τσααάκ, σήκωνε τα ματάκια του αναζητώντας του πατέρα του… που για αυτό το λόγο, για τον τρόπο που τον κοίταζε και του άρεσε τόσο πολύ το ονοματοθέτησε Άνθρωπο’’ ..άπ’ το άνω – θρώσκω, που σημαίνει βλέπω προς τα πάνω…
.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ @
Έπεται συνέχεια..
Magiche Emozioni dell'Anima 