Magiche Emozioni dell'Anima

Foto cortesia della premiazione di Caterina Ntoura -Grecia e la professoressa Irene Doura-Kavadia

La giovane poetessa, scrittrice Caterina Ntoura ha espresso e descritto in maniera eccellente la sua presenza al Global Vision Summit 2024 ricca di sensazioni vissute come esperienza da condividere con tutti.
Tramite il suo racconto esprime e trasmette molteplici messaggi sociali, personali e culturali che oltre a fare riflettere conduce l’anima del lettore ad emozioni umanitarie soprattutto per le parole nate da una giovane mente che già è proiettata in un futuro di arte e poesia.
Di seguito la traduzione in italiano dei pensieri che Caterina ci ha regalato e con gratitudine pubblico nel presente articolo.
Elisa Mascia-Italia 7-7-2024

” Ah beh, diciamo che ho realizzato quello che è successo martedì 2 luglio, anche se un po’ impossibile!  È stato il giorno più importante e meraviglioso, era un sogno inafferrabile e lo aspettavo da molto tempo.  Allora mi ero accorta delle grandi emozioni, ho fatto un po’ di prove per le parole, ho scelto le mie poesie e quando finalmente sono arrivata e ho sentito che dovevo prepararmi per salire sul palcoscenico tra poco, ero molto stressata, tutta quest’attesa mi stava uccidendo , e quando è arrivato il momento e sono andata, per fortuna mi ha aiutato Irene Doura-Kavadia e la ringrazio davvero tanto, sia per l’onore che per l’opportunità che mi ha dato, anche perché ha capito che in quel momento l’ansia si era manifestata con il rossore e così mi ha suggerito di mettermi a mio agio davanti al microfono in modo da non far trasparire come prima volta!.  Mi ha aiutato molto perché se non fosse stata al mio fianco e non mi avesse sostenuta, non avrei acquisito forza e sicurezza!  Tuttavia, quando mi sono alzata ero più tranquilla.   Cercavo di guardare il pubblico, per fortuna le luci cadevano al punto giusto per cui potevo vedere solo quelli frontali e a causa della miopia non riuscivo a distinguerli tutti.  Ho visto la gente guardarmi, concordare, infine esultare e applaudire.  Persone che non conoscevo, non vivono qui e si sono prese cura di me quindi ho  le ho ringraziate subito.  Ero così felice che stavo perdendo le parole in greco e inglese, dopo aver parlato con la first lady sono rimasta così sorpresa che mi ha detto quanto le piaceva, quanto era toccante e che aveva tempo e se volessi parlare con lei  per conoscermi, lei mi ha dato sollievo e mi ha aiutata e così ci siamo fatti una foto!  Alla seconda autrice con cui sono entrata in contatto è piaciuto molto quello che ho scritto tanka e haiku, e ha capito il mio interesse ogni volta che sono andata a ringraziarla per il tempo e l’attenzione che ha dedicato e si è commossa, mi ha detto che le sono piaciute molto e soprattutto perché sono giovane, già partita alla grande con poesie, come ha detto, scritte benissimo, che esprimono tante emozioni, davvero con consapevolezza e quando le ho detto che mi piace scrivere ma questo è condannato, ha capito la mia preoccupazione e senza pensarci due volte mi ha abbracciato e mi ha chiesto di farle una foto e non solo mi ha assicurato che aveva capito perfettamente, ma mi ha detto di non fermarmi poiché lei crede che posso farcela.  Purtroppo non conosco il suo nome nelle foto, ha degli occhiali fantastici!   Ma lei non mi conosceva, non solo si è interessata, mi ha sostenuta, ha creduto in me, mi ha consigliato e le voglio bene.  Naturalmente in quel momento ero ansiosa e temevo di disturbarla e forse questo è venuto fuori , scusate!  Ero molto felice perché sentivo un vero sostegno perché per lei è del tutto umano e ragionevole comportarsi così anche se non mi conosce.

Finalmente ho incontrato Preetha e le sono molto grata, mi ha soffocata nei suoi abbracci, è stato un momento assolutamente reale, voleva avvicinarsi molto a me per sentirmi, avevo paura di disturbarla ma lei mi ha subito suggerito di sederci e parlare in serenità, grande sostegno, credo fermamente che lei sia stata l’unica ad aver capito che qualcosa non andava tranne la gioia che  avevo e mi ha detto : “sono qui, dimmi cosa sta succedendo, cosa fare,  senti che ti sono accanto, gliel’ho detto e ho pianto perché lei si è aperta con me, raccontami cosa è successo” .
La amo moltissimo, la ringrazio, è stato un miracolo, non mi conosceva e c’era una comunicazione e un supporto psicologico così empatici, tanti abbracci, un momento molto reale e umano.
Sono felice, non ci sono parole, perché ho conosciuto persone che mi hanno sostenuto e mi sostengono per quello che sto facendo soprattutto a questa età perché, come dicevamo e tutti sanno,  si giudica molto il diverso, nello specifico la poesia, ma io sono soffocata dalla massa , non altrove ma qui, comunque venga accettata dai giovani della mia età, sbagliato!
Ma continuo e senza esagerare ringrazio la mia amata Irene Doura-Kavadia non solo per tutta l’organizzazione e la preparazione del libro e la conoscenza che ho ricevuto ma anche per il supporto quando non credevo in me stessa di potercela fare o realizzare qualcosa del genere.  La cosa più importante per me è stata questa relazione, questo contatto con persone vere e di fiducia, grazie mille, è molto raro avere una comprensione completa del messaggio di ciò che intendo e sento nel libro!
Molte grazie anche a Elena Karabi per il suo supporto e alcuni dialoghi significativi.
Grazie anche ad altri amici, a cui qualcuno ha detto qualcosa di molto importante che il suo regalo è un piacere!
Sono molto fortunata a conoscervi tutti e vi ringrazio moltissimo, non ci sono molte parole, penso che anche voi adesso mi conosciate un po’ di più!!!

Era un sogno, sono molto felice perché ho visto che c’è ancora speranza da parte delle persone per il sostegno, l’uguaglianza e l’amore.  Mi stupisce ancora che invece di chiedere un abbraccio e una foto che sentivo per la prima volta nello spazio mi abbiano chiesto che sono qualcuno perché avevano capito la mia intenzione, quello che dicevo.  È stato incredibile, non li conoscevo, era la prima volta che li incontravo e loro si sono aperti con me, mi hanno aiutato e si sono presi cura di me, questo non succede spesso qui.  Sono tutti modelli di ruolo e ovviamente gli organizzatori.  È sbagliato guardare solo gli aspetti positivi, ma possiamo sistemarli, pareggiarli con i negativi, ma visto che possiamo sistemarli, proviamoci tutti insieme, forse ora è considerato ridondante, ma la mia opinione è cambiata con quello che ho vissuto  martedì!!  C’è speranza per molti, non tutti sono uguali!! 
PS: Alla fine, penso che eventi così dovrebbero esserci più spesso.
Caterina Ntoura

Αχ Λοιπόν ας αποφασίσουμε ότι έχω συνειδητοποιήσει τι συνέβη τη Τρίτη 2 Ιουλίου, αν κ λίγο αδύνατο! Ήταν η πιο σημαντική κ υπέροχη ημέρα, ήταν ένα άπιαστο όνειρο κ ανυπομονούσα πολύ καιρό. Είχα φροντίσει λοιπόν έκανα κάποιες πρόβες για τα λόγια,  διάλεξα κ τα ποιήματα μου και όταν έφτασα επιτέλους κ άκουσα ότι πρέπει να ετοιμαστώ σε λίγο να ανέβω αγχώθηκα πολύ, όλη αυτή η αναμονή με σκότωνε κ όταν ήρθε πια η ώρα κ πήγα ευτυχώς με βοήθησε η Irene Doura-Kavadia και την ευχαριστώ πραγματικά πάρα πολύ, τόσο για την τιμή όσο και για την ευκαιρία που μου έδωσε, επίσης γιατί κατάλαβε ότι εκείνη τη στιγμή το άγχος είχε χτυπήσει κόκκινο κ έτσι μου πρότεινε να παω στην άκρη στο μικρόφωνο για να μην είμαι μπροστά μπροστά ως πρώτη φορά!. Με βοήθησε πάρα πολύ γιατί αν δεν ήταν δίπλα μου και δεν με κοιτούσε δν θα έπαιρνα δύναμη και σιγουριά! Παρ όλα αυτά όταν ανέβηκα δεν αγχώθηκα.  Προσπαθούσα να κοιτάω το κοινό ευτυχώς τα φώτα έπεφταν έτσι ώστε να βλέπω μονο τους μπροστινούς κ λόγω της μυωπίας δεν τους διέκρινα όλους . Έβλεπα  ανθρώπους να με παρακολουθούν, να συμφωνούν, στο τέλος να χαίρονται και να χειροκροτουν. Ανθρώπους που δεν τους ήξερα, δεν ζουν εδώ και με πρόσεχαν οπότε δν θα μπορούσα να μην τους ευχαριστήσω. Ήμουν τόσο χαρούμενη που έχανα τα λόγια μου ελληνικά κ αγγλικά , αφού μίλησα με την πρώτη κυρία ήμουν τόσο έκπληκτη που μου έλεγε πόσο της άρεσε, πόσο συγκινητικό ήταν  κ που είχε χρόνο κ ήθελε να μου μιλήσει χωρίς ν με ξέρει με , με ανέβασε κ με βοήθησε κ έτσι βγάλαμε μια φωτογραφία! Η δεύτερη συγγραφέας που ήρθα σε επαφή μου άρεσε πολύ αυτά που έγραφε τανκα κ haiku, κ είχε καταλάβει το ενδιαφέρον μου όποτε πήγα να την ευχαριστήσω για το χρόνο που αφιέρωσε κ τη προσοχή της και συγκινήθηκε, μου είπε πως της άρεσαν πολύ κ ειδικά που είμαι μικρή στην ηλικία είναι ένα δυνατό ξεκίνημα με ποιήματα κιόλας όπως είπε υπέροχα γραμμένα, πολλά συναισθήματα, αληθινά με ευαισθητοποιηση κ όταν της είπα μ αρέσει Ν γράφω αλλά αυτό κατακρίνεται, κατάλαβε την ανησυχία μου κ χωρίς δεύτερη κουβέντα μ αγκάλιασε κ μου ζήτησε ν βγάλουμε φώτο κ όχι μόνο με διαβεβαίωσε πως καταλαβαίνει απόλυτα, αλλά μου πε να μη σταματήσω κ πιστεύει πως μπορώ να τα καταφέρω. Δυστυχώς δν ξέρω το όνομα της στις φοτο έχει φανταστικά γυαλιά!  Ομως δεν με ήξερε, ούτε κ γ κ όχι μόνο ενδιαφέρθηκε με στήριξε, πίστεψέ σε μένα, με συμβούλεψε κ την αγαπώ. Βέβαια εκείνη τη στιγμή είχα το άγχος να μη την ενοχλήσω κ ίσως αυτό βγήκε σε πίεση, συγνώμη! Χάρηκα πολύ γιατί ένιωσα στήριξη αληθινή γτ γι εκείνη ήταν απόλυτα ανθρώπινο κ λογικό να φερθεί έτσι  ακόμα κ αν δν με ξέρει. Τέλος κ καλύτερο γνώρισα την Preetha και είμαι πολύ ευγνώμων, με έπνιξε στις αγκαλιές, ήταν Απόλυτα αληθινή στιγμή, ήθελε ν ρθει πολύ κοντά μου να με νιώσει, φοβόμουν μήπως ενοχλώ κ όμως αμέσως πρότεινε ν καθίσουμε κ ν τ πούμε μ την ηρεμία μας, με στήριξε, πίστεψέ πολύ, ήταν η μόνη που κατάλαβε ότι κάτι δν πήγαινε καλά εκτός από τη χαρά που είχα γι αυτό κ μ είπε είμαι εγώ εδώ πες μου τι συμβαίνει, τι νιώθεις  θα Με  δίπλα σου, της είπα κ δάκρυσα γτ μου ανοίχτηκε κ μου πε τι πέρασε. Την αγαπώ πολύ τη ευχαριστώ, ήταν ένα θαύμα δεν μ ήξερε κ υπήρχε τόσο καλή επικοινωνία κ ψυχολογική στήριξη ,πολλές αγκαλιές πολύ αληθινή κ ανθρώπινη στιγμή.
Χαίρομαι δεν υπάρχουν λόγια γιατί συνάντησα ανθρώπους που με αποδείχτηκαν κ με στήριξαν γι αυτό που κάνω ειδικά σ αυτή την ηλικία γιατί όπως είπαμε κ όλοι ξέρουν κρίνεται πολύ το διαφορετικό συγκεκριμένα η ποίηση, αλλά με πνίγει η μάζα, δν ξρ γ αλλού αλλά εδώ πάντως δν είμαι αποδεχτη από παιδιά στην ηλικία μου, λαθος!
Αλλά συνεχίζω κ ευχαριστώ πολύ χωρίς υπερβολή την αγαπημένη Irene Doura-Kavadia όχι μόνο για όλη την οργάνωση και το στήσιμο του βιβλίου και τις γνώσεις που έλαβα αλλά και για τη στήριξη όταν εγώ δν πίστευα  σε μένα ότι μπορώ ν τ καταφέρω ή να κάνω κάτι τέτοιο. Το πιο σημαντικό για μένα ήταν αυτή η σχέση,  αυτή η επαφή μ ανθρώπους αληθινούς και ανθρώπους εμπιστοσύνης, σας ευχαριστώ πολύ, είναι πολύ σπάνιο να υπάρχει απόλυτη κατανόηση ως προς το μήνυμα των όσων εννοώ κ νιώθω στο βιβλίο!
Ευχαριστώ πολύ επίσης την Ελενα Καραμπη για τη στήριξη και κάποιες συζητήσεις μας με νόημα .
Κ ακόμα κ άλλους φίλους, που κάποιος είπε κάτι πολύ σημαντικό πως το δώρο του είναι χαρά μου!
Είμαι πολύ τυχερή που σας γνωρίζω όλους κ σας ευχαριστώ πολύ πολύ δν υπάρχουν πολλά λόγια νομίζω με ξέρετε κ οι ίδιοι!!!

Ήταν όνειρο, χαίρομαι πάρα πολύ καθώς είδα πως ακομα υπάρχει ελπίδα από τους ανθρώπους για στήριξη,ισότητα κ αγάπη. Είμαι ακόμα έκπληκτη γτ αντί να ζητήσω εγώ μια αγκαλιά μια φωτογραφία ούσα πρώτη φορά στο χώρο μου ζήτησαν εκείνοι όχι γτ είμαι κάποια γιατί κατάλαβαν την πρόθεση μου, όσα έλεγα. Ήταν απίστευτο δεν τους ήξερα πρώτη φορά τους γνώρισα κ μου ανοίχτηκαν με βοήθησαν και νοιαστηκαν ,αυτό δεν συμβαίνει συχνά εδώ. Είναι όλοι τους πρότυπα κ οι διοργανωτές εννοείται. Είναι λάθος ν κοιτάμε μονο τα θετικά αλλά μπορούμε ν τ φτιάξουμε, να τα ισοβαθμισουμε μ τ αρνητικά αλλά αφού μπορούμε ν τα φτιάξουμε ας προσπαθήσουμε όλοι μαζι, ίσως θεωρείται πλεονασμός πια, αλλά η άποψη μου άλλαξε μ αυτό που είδα τη Τρίτη!! Υπάρχει ελπίδα για πολλα δεν είναι όλοι ίδιοι!!
Υ.Γ: Τελικά νομίζω πρέπει να μας επισκέπτεστε πιο συχνά .