Fotomontaggio cortesia con Vasilis Pasipoularidis
Σε τούτο τον μικρότοπο,
η αγάπη γεννήθηκε νεκρή.
Ο έρωτας ήταν σκιά που φώλιαζε στα θέλω.
Αφέντης της χλόης, των κρηνών, των δέντρων, του γιαλού, των σωμάτων—
Το ανεκπλήρωτο.
Σε τούτο τον νεκρότοπο,
τα τέρατα σφάζουν για ένα κουτάλι μέλι.
Η λευτεριά στέκει μασκαρεμένη,
με στολή φυλακισμένου.
Τα νερά δεν κυλούν, όσα ζούμε επαναλαμβάνονται.
Εσύ κι εγώ δεν βρήκαμε φωλιά
να κελαηδήσουμε τις λέξεις.
Τι βαθύ πένθος…
Τα σεντόνια των νέων θυμίζουν νεκροσέντονα.
Τα τρένα κουβαλούν πτώματα.
Κι είναι τα φέρετρα σωρός στο πανηγύρι,
δίχως μανάδες, δίχως πατεράδες, δίχως οξυγόνο.
(Παύση. Σιγή. Σιωπή που βαραίνει την ανάσα.)
Μα όσοι μοχθούν,
με ένα κλαδί ελιάς, λίγο ήλιο, μια βροχή από θάλασσα,
για να χτίσουν μια καμάρα να μπουν για ν’ αγαπήσουν,
τους πνίγει η φωτιά που σκάλισαν στη θράκα της αγριότητας.
Βλέπεις τον ήλιο;
Αργοσβήνει.
Τρομάζει τα μικρά όνειρα.
Μια κόλαση αργυρή, γεμάτη χρυσαφένια κόκαλα.
Εσύ, εγώ, εμείς, η Σελήνη μας,
το κρίμα του χρόνου.
Τι βαθύ πένθος…
(Σιωπή εκκωφαντική.)
Σήμερα να μιλήσουμε.
Ακούς;
Να πούμε όσα μας πήραν.
Γιατί η αγάπη μας είναι αρχή.
Και η αρχή γελά σαν ατενίζει το τέλος.
Η επανάσταση αρχίζει να ουρλιάζει.
Μα εγώ, πλάσμα μου,
στα χείλη κρατώ την Κυριακή,
τη βροχή στο σώμα.
Γιατί αυτά και άλλα μας πολλά
τον κόσμο τούτο θα αλλάξουν.
Γιατί εσύ η μουσική.
Γιατί εγώ οι λέξεις.
.
.
Upon this meager land,
love was born dead.
Passion lurked ever as a shadow ‘mongst desires.
Lo! The sovereign of grasses, of fountains, of trees, of the shore, of flesh—
The unfulfilled.
Upon this sepulchral ground,
beasts do slaughter for a spoon of honey.
Liberty doth stand, masked and forlorn,
clad in the raiments of a prisoner.
Waters halt their course, all we live doth echo yet again.
Thou and I found no nest
to warble forth our words.
What profound mourning…
The linen of youths be winding sheets.
The trains bear corpses by the thousand.
And coffins be heaped in revelries forlorn,
motherless, fatherless, breathless…
(Silence weigh heavy upon the soul.)
Yet they who toil,
with but an olive bough, a shard of sun, a rain of sea,
to build anew an arch wherein love may dwell,
are choked by the fire they wrought
in embers of brutality.
Dost thou see the sun?
It waneth slow.
It doth affright the tender dreams.
A silver’d hell of gilded bones.
I, thou, we, our Moon,
the guilt of time.
What profound mourning…
(Let silence reign, for grief itself now speaks.)
This day, let us speak.
Dost hear?
To name the theft of hallowed things—
For love is the dawn.
And dawn doth laugh to see the end.
The uprising doth begin to howl!
Yet I, mine own creature,
on mine lips doth Sunday rest,
and rain upon my flesh.
For these and many more
shall rend this world anew.
For thou art music.
For I am words.
.
.
In questo piccolo luogo,
L’amore è nato morto.
La passione era come un’ombra che si annidava nei desideri.
Padrone dell’erba, delle fontane, degli alberi, della riva, dei corpi…
L’insoddisfatto.
Su questa terra sepolcrale,
i mostri uccidono per un cucchiaio di miele.
La libertà è mascherata,
in uniforme da prigioniero.
Le acque non scorrono, ciò che viviamo si ripete.
Tu ed io non abbiamo trovato un nido
per cantare le parole.
Che profondo rammarico…!
Gli abiti dei giovani assomigliano agli abiti della morte.
I treni trasportano cadaveri.
E le bare si ammucchiano alla festa,
senza madri, senza padri, senza respiro.
(Pausa. Silenzio. Un silenzio opprimente.)
Ma coloro che lavorano duramente,
con un ramoscello d’ulivo, un po’ di sole, una pioggia di mare,
per costruire un arco dove abita l’amore,
sono soffocati dal fuoco che hanno forgiato nella brace della brutalità.
Vedi il sole?
Svanisce lentamente.
Spaventa i piccoli sogni.
Un inferno d’argento, pieno di ossa d’oro.
Tu, io, noi, la nostra Luna,
La pietà del tempo.
Che profondo rammarico…!
(Silenzio assordante.)
Parliamone oggi.
Mi stai ascoltando?
Diciamo cosa ci hanno portato via.
Perché l’amore è il nostro inizio.
E l’inizio ride quando vede la fine.
La rivoluzione comincia a urlare.
Eppure io, la mia stessa creatura,
tengo la domenica sulle mie labbra,
e la pioggia sul corpo.
Per queste e tante altre cose
questo mondo cambierà.
Perché tu sei la musica.
Perché io sono le parole.
.
.
En este pequeño lugar,
El amor nació muerto.
La pasión era como una sombra que anidaba en los deseos.
Dueño de la hierba, de las fuentes, de los árboles, de la orilla, de los cuerpos…
El insatisfecho.
En este suelo sepulcral,
los monstruos matan por una cucharada de miel.
La libertad está enmascarada,
con uniforme de prisionero.
Las aguas no fluyen, lo que vivimos se repite.
Tú y yo no hemos encontrado un nido
para cantar las palabras.
¡Qué profundo lamento…!
Los ropajes de los jóvenes se parecen a ropajes de muerte.
Los trenes transportan cadáveres.
Y los ataúdes se amontonan en el festival,
sin madres, sin padres, sin aliento.
(Pausa. Silencio. Un silencio sobrecogedor.)
Pero los que trabajan duro,
con una rama de olivo, un poco de sol, una lluvia del mar,
para construir un arco donde more el amor,
están asfixiados por el fuego que forjaron en brasas de brutalidad.
¿Ves el sol?
Se desvanece lentamente.
Espanta los pequeños sueños.
Un infierno plateado, lleno de huesos dorados.
Tú, yo, nosotros, nuestra Luna,
La lástima del tiempo.
¡Qué profundo lamento…!
(Silencio ensordecedor.)
Hablemos hoy.
¿Estás escuchando?
Digamos lo que nos quitaron.
Porque el amor es nuestro comienzo.
Y el principio ríe al ver el final.
La revolución empieza a gritar.
Sin embargo, yo, mi propia criatura,
sostengo el domingo en mis labios,
y la lluvia sobre el cuerpo.
Por estas y muchas otras cosas
Este mundo cambiará.
Porque tú eres la música.
Porque yo soy las palabras.
.
.
En aquest petit lloc,
L’amor va néixer mort.
La passió era com una ombra que feia niu als desitjos.
Amo de l’herba, de les fonts, dels arbres, de la riba, dels cossos…
L’insatisfet.
En aquesta terra sepulcral,
els monstres maten per una cullerada de mel.
La llibertat està emmascarada,
amb uniforme de presoner.
Les aigües no flueixen, allò que vivim es repeteix.
Tu i jo no hem trobat un niu
per cantar les paraules.
Quin profund lament…!
Les vestidures dels joves s’assemblen a vestidures de mort.
Els trens transporten cadàvers.
I els taüts s’amunteguen al festival,
sense mares, sense pares, sense alè.
(Pausa. Silenci. Un silenci esglaiador.)
Però els que treballen fort,
amb una branca d’olivera, una mica de sol, una pluja del mar,
per construir un arc on visqui l’amor,
estan asfixiats pel foc que van forjar en brases de brutalitat.
Veus el sol?
S’esvaeix lentament.
Espanta els petits somnis.
Un infern platejat, ple d’ossos daurats.
Tu, jo, nosaltres, la nostra Lluna,
La llàstima del temps.
Quin profund lament…!
(Silenci ensordidor.)
Parlem avui.
Estàs escoltant?
Diguem el que ens van treure.
Perquè l’amor és el nostre inici.
I el principi riu en veure el final.
La revolució comença a cridar.
Malgrat això, jo, la meva pròpia criatura,
sostinc el diumenge als meus llavis,
i la pluja sobre el cos.
Per aquestes i moltes altres coses
aquest món canviarà.
Perquè tu ets la música.
Perquè jo sóc les paraules.
.
.
Βασίλης Πασιπουλαρίδης – Vasilis Pasipoularidis
Traduzione in italiano, spagnolo e catalano di Joan Josep Barcelo

