Foto cortesia di Vasilis Pasipoularidis -Grecia
I.
Πώς ράγισες;
Σαν δάκρυ που διαρρηγνύει τα βλέφαρα,
κι αυτεπάγγελτα ξεχειλίζει στα μάγουλα—
με γεύση στάχτης απ’ την τέφρα σου,
σαν βρεγμένο κλωνάρι
που δεν ανθίζει ξανά.
Αφήνω κενά ανάμεσα στις λέξεις
για να φανεί το καταρριφθέν μου φορτίο.
Κάνω τη ζωή διαδικασία ακροβασίας—
με το σχοινί στη ντουλάπα έτοιμο
κι έναν φρεσκοβαμμένο ουρανό
που έγινε αγκίστρι.
—
II.
Πώς ράγισες;
Η κρύπτη μου η σκοτεινή
γέμισε πορφυρό φως.
Η αφή τρέχει στ’ ακροδάχτυλα να κρυφτεί
μα αφήνει πίσω δυο-τρία καταραμένα κύτταρα,
μικρές φωλιές του αρώματός σου
που δεν ξεπλένονται.
Τι γλυκό το μαχαίρι τούτο—
και πώς με σφάζει!
—
III.
Έκαψες τη θάλασσά μου.
Κι έμεινα άνευρος,
ανάμεσα στ’ αλάτι και τα ναυάγια μου.
Όλα κόκκινα. Πυρακτωμένα.
Ο θάνατος, εν τέλει,
φοράει κοκκινόλευκη φορεσιά.
Θυμίζει την απάτη της αθανασίας.
Κι όλα— όλα—
καταλήγουν εκεί. Στο κόκκινο.
—
IV.
Δεν ράγισες.
Με θρυμμάτισες.
Σαν παιδί που παίζει με τον άρτο,
σκυμμένο προς το πάτωμα
μετά την αγία κοινωνία.
Κι εγώ, που σε μετάλαβα σώμα και αίμα,
αμάρτησα.
Ύβρις, φώναξες. Ύβρις!
Κι ο φρεσκοβαμμένος ουρανός—
αγκίστρι που θυμίζει μαξιλάρι.
Όχι για να ξαπλώσεις….
– Αλλά;
—
I
Come ti sei rotto?
Come una lacrima che lacera le palpebre,
e trabocca spontaneamente lungo le guance—
con il sapore delle ceneri delle tue ceneri,
come un ramo bagnato
che non fiorirà mai più.
Lascio degli spazi tra le parole
per mostrare il peso della mia caduta.
Rendo la vita un processo acrobatico—
con la corda pronta nell’armadio
e un cielo appena dipinto
trasformato in un gancio.
—
II.
Come ti sei rotto?
La mia cripta oscura
era piena di luce viola.
Il tocco corre a nascondersi nella punta delle dita
ma lascia dietro di sé due o tre dannate cellule,
piccoli nidi della tua fragranza
che non vengono cancellati.
Quanto è dolce questo coltello—
E come mi uccide!
—
III.
Hai bruciato il mio mare.
E sono rimasto senza nervi,
Tra il sale e i miei naufragi.
Tutto rosso. Incandescente.
La morte, infine,
Indossa un vestito rosso e bianco.
Ci ricorda l’inganno dell’immortalità.
E tutto, tutto,
E finisce qui. In rosso.
—
IV.
Non ti sei rotto.
Mi hai distrutto.
Come un bambino che gioca con il pane,
appoggiato al terreno
dopo la Santa Comunione.
E io, che ho ricevuto il tuo corpo e il tuo sangue,
Ho peccato.
Insulto! hai urlato. Insulto!
E il cielo appena dipinto—
Gancio che ricorda un cuscino.
Per non andare a letto…
– Ma poi?
—
I.
¿Cómo te rompiste?
Como una lágrima que rasga los párpados,
y se desborda espontáneamente por las mejillas—
con el sabor de la ceniza de tus cenizas,
como una rama mojada
que nunca volverá a florecer.
Dejo espacios entre las palabras
para mostrar el peso de mi caída.
Hago de la vida un proceso acrobático—
con la cuerda lista en el armario
y un cielo recién pintado
convertido en un anzuelo.
—
II.
¿Cómo te rompiste?
Mi cripta oscura
se llenó de luz violeta.
El tacto corre para ocultarse en las yemas de los dedos
pero deja atrás dos o tres malditas células,
pequeños nidos de tu fragancia
que no se borran.
Qué dulce es este cuchillo—
¡Y cómo me mata!
—
III.
Quemaste mi mar.
Y me quedé sin nervios,
Entre la sal y mis naufragios.
Todo rojo. Incandescente.
La muerte, finalmente,
lleva un vestido rojo y blanco.
Nos recuerda el engaño de la inmortalidad.
Y todo—todo—
Termina allí. En rojo.
—
IV.
No te rompiste.
Me aplastaste.
Como un niño que juega con el pan,
inclinado hacia el suelo
después de la Sagrada Comunión.
Y yo, que recibí tu cuerpo y tu sangre,
Pequé.
¡Insulto!, gritaste. ¡Insulto!
Y el cielo recién pintado—
Anzuelo que se asemeja a una almohada.
Para no acostarse…
– ¿Pero entonces?
—
I.
Com et vas trencar?
Com una llàgrima que esquinça les parpelles,
i es desborda espontàniament per les galtes—
amb el sabor de la cendra de les teves cendres,
com una branca mullada
que mai tornarà a florir.
Deixo espais entre les paraules
per mostrar el pes de la meva caiguda.
Faig de la vida un procés acrobàtic—
amb la corda llista a l’armari
i un cel acabat de pintar
convertit en un ham.
—
II.
Com et vas trencar?
La meva cripta fosca
es va omplir de llum violeta.
El tacte corre per amagar-se als rovells dels dits
però deixa enrere dues o tres maleïdes cèl·lules,
petits nius de la teva fragància
que no s’esborren.
Que dolç és aquest ganivet—
I com em mata!
—
III.
Vas cremar el meu mar.
I em vaig quedar sense nervis,
Entre la sal i els meus naufragis.
Tot vermell. Incandescent.
La mort, finalment,
porta un vestit vermell i blanc.
Ens recorda l’engany de la immortalitat.
I tot—tot—
Acaba allà. En vermell.
—
IV.
No et vas trencar.
Em vas aixafar.
Com un nen que juga amb el pa,
inclinat cap a terra
després de la Sagrada Comunió.
I jo, que vaig rebre el teu cos i la teva sang,
Vaig pecar.
¡Insult!, vas cridar. Insult!
I el cel acabat de pintar—
Ham que s’assembla a un coixí.
Per no per ficar-se al llit…
– Però llavors?
—
I.
Comment t’es-tu brisé?
Comme une larme qui déchire les paupières,
et déborde, d’elle-même, sur les joues—
avec le goût de cendre, de ta propre cendre,
comme une branche mouillée
qui ne refleurira jamais.
Je laisse des silences entre les mots
pour révéler le poids de mon effondrement.
Je fais de la vie une traversée sur fil—
la corde prête, dans l’armoire,
et un ciel fraîchement peint
devenu hameçon.
—
II.
Comment t’es-tu brisé ?
Ma crypte obscure
s’est emplie d’une lumière pourpre.
Le toucher fuit dans le bout des doigts,
mais laisse derrière deux ou trois cellules maudites,
petits nids de ton parfum
qu’aucune eau n’efface.
Ce couteau, si doux—
et comme il m’égorge !
—
III.
Tu as brûlé ma mer.
Et je suis resté sans nerfs,
entre le sel et mes épaves.
Tout est rouge. Incandescent.
La mort, au fond,
porte une robe rouge et blanche.
Elle mime la supercherie de l’immortalité.
Et tout—
tout—
conduit là.
Vers le rouge.
—
IV.
Tu ne t’es pas brisé.
Tu m’as réduit en éclats.
Comme un enfant jouant avec le pain sacré,
regardant le sol
après la communion.
Et moi, qui t’ai reçu—corps et sang—
j’ai péché.
Hubris, as-tu crié. Hubris !
Et le ciel fraîchement peint—
un hameçon déguisé en oreiller.
Pas pour y poser la tête…
Mais alors ?
—
Βασίλης Πασιπουλαρίδης / Vasilis Pasipoularidis
Traduzioni in spagnolo e catalano di Joan Josep Barcelo.
Traduzione in francese con l’aiuto di Νικολάου Κύρκου / Nikolaos Kyrkos.
Magiche Emozioni dell'Anima 