Foto cortesia condivisa dallo scrittore Nikolas Alexandrinos
TRAGEDIA EROTICA (LA RAGAZZA CIECA)
Una volta ricordava, ma non riusciva a dimenticare.
La bella ragazza che non aveva mai visto prima
Appoggiata sui gomiti, sdraiata su un fianco
Sembra un angelo con i capelli biondo dorato.
Era rivolto verso il sole.
Il suo viso è divino
Le sue palpebre sono come conchiglie
Hanno nascosto…gli occhi dalla luce del sole
Rimasi pietrificato, ammirando il panorama.
Con un corpo simile a una statua, dove il costume del cast
Il respiro del vento ha rivelato le bellezze
Come la Vittoria di Samotracia nelle battaglie della vita
La sua bellezza è un’altra cosa.
E suscitava anche stupore nell’anima.
Una ”dolce invidia” per i pittori
Dove trovano la grazia di confessarsi?
Solo questi potevano, attraverso i colori e la luce
La ragazza, la bella, guarda il cielo
Per rendere la forma di lei che sembra incrollabile
Uno accanto all’altro e di fronte a lui per un’ora immersi nel silenzio
Sembra più come se non altro
Il destino che si dice sia scritto
Come è possibile?
Non gli è mai passato per la testa.
Quando lo sguardo della memoria ha già attraversato la tela
L’aveva dipinto come se fosse stato per la gioia del suo cuore.
E in una cornice della stessa forma, una vita lo avrà.
Nemmeno il tempo lo cancella, come se un momento non fosse tornato.
Guarda come l’ha trattata.
Pensò in modo piuttosto vibrato.
Raggiunse la posizione di Buddha.
Non appena si muove per avvicinarsi
Per ammirare il suo sguardo che osa il mare
La ragazza sembrava vedere il cielo mentre stava per cadere.
Girare il viso e sentirsi agitato
Quando pensò a quanto potesse essere fastidioso
Rimane immobile, non si muove in avanti.
Non fa un passo indietro.
Il tempo si ferma nel parco
Come se l’avesse visto in un momento
Per raddrizzare il suo corpo, per scuotere i suoi capelli
E come se galoppasse selvaggiamente di lato
Gli dici di evitare di non volerla vedere.
Ma quando la vide scivolare e cadere a terra
Come se volasse, la raggiunge.
La mano si estende con l’umanità
E le chiede se sta bene.
Ma lei non gli parlò.
Come se non avesse né sentito né visto, rifletté per un momento.
Non le lanciò un’occhiata involontaria, come se la vedesse da terra.
Raddrizza il corpo appoggiando un ginocchio e premendolo verso il basso.
E nasconde il viso nei gomiti piegati
Sembra un angelo caduto.
Dai cieli a questa terra
E nessuno veda la sua forma
Per nascondersi sotto le ali di Dio
”CIECO, CIECO, CIECO DESTINO”
La bella ragazza che sembra immobile
Dici che il tempo e il silenzio del parco si sono congelati
Quando all’improvviso sente un trambusto davanti a lui
La sua anima contaminata sta per esplodere nel destino
È storto dire che il destino è cieco
Per chiamare il male e urlare
Dimmi, bastardo nero!
Cosa c’è che non va in te, dimmi perché?
Disse con rabbia insondabile e la sua voce si spezzò.
Prima che la lamentela che nasconde le scorra negli occhi
Unendo i palmi delle mani davanti a loro
E poi lei rimane in silenzio, e lui pure, meravigliato.
La sua tanta rabbia e collera
Se può, si scusa.
Vergogna a lei per aver sentito la sua caduta
E che l’ha vista.
Questo pensiero è sufficiente per superarlo.
Quando in un lampo gli viene in mente
Una grande idea cambierà il clima
Scaccerà dolori e vergogna, non ha dubbi.
Mentre lui la pugnala al ginocchio con un colpo
Come quello sulla terra
All’improvviso entra in gioco l’umorismo.
E lui le fa la proposta se lei accetta.
Dategli qualche lacrima, visto che ne ha abbastanza.
Un po’ di dolore e due chili di tristezza presi in prestito
Le disse sorridendo e non passò molto tempo prima che
La ragazza triste non riesce a resistere.
Sente delle risate soffocate.
Il clima sta cambiando, è chiaro.
E continua con le battute.
Il suo medico dice che gliel’ha detto
Dolore, lacrime e tristezza prima di mangiare
Prendili ogni giorno perché fanno bene alla salute.
Lei sorrise, il ghiaccio si rompe come il vetro.
E quando abbassò un po’ lo sguardo per vedere
C’era una volta, tutto inizia dagli occhi
Ma i suoi sembrano vuoti.
Ha freddo, si blocca.
E mentre la abbraccia forte
Si sentiva come se fosse stato abbandonato alla madre, come un bambino.
Non appena il miracolo si è manifestato di fronte al dramma
Cosa significa il destino nella vita?
Se qualcuno volesse saperlo, non passerà molto tempo prima che lo veda.
Il destino cieco, quel destino cieco
Non lo sopporta.
E alla fine, chi potrebbe?
Diventa se stessa per un momento
Mentre la abbraccia, chiude le palpebre.
E li sigilla, il suo cuore batte forte
Quando l’oscurità scorre come l’acqua in una cascata
E che si vide scomparire in una nebbia nera
Rimane immobile per un po’.
E cercando di immaginare
Se non potesse aprirli
E poiché amava…”
Una poesia affascinante e toccante che vale la pena di apprezzare in tutto il suo splendore cliccando sul link sottostante.
*non dimenticare di scrivere nei commenti e @evidenziare per un impatto maggiore!
Italiano: https://www.youtube.com/watch?v=IqIp2eFWttA
ΕΡΩΤΙΚΗ ΤΡΑΓΟΔΙΑ ( ΤΟ ΤΥΦΛΟ ΚΟΡΙΤΣΙ )
Ἦταν κάποτε θυμᾶται νά ξεχάσει δέ μπορεῖ
Τό πανέμορφο κορίτσι πού δέν εἶχε ξαναδεῖ
Στηριγμένη στούς ἀγκῶνες ξαπλωμένη στήν πλάγια
Ἐμοιζ’ ἄγγελος ἐκείνη μέ χρυσόξανθα μαλλιά
Εἶχε στραμμένο κόντρα στόν Ἥλιο
Τό πρόσωπο τῆς τό θεϊκό
Ποῦ σάν κοχυλι τά βλέφαρά της
Κρυβαν …τά μάτια τό ἡλιόφως
Ἐμειν’ ἀπολιθομενος νά θαυμάζει μία θέα
Μέ κορμί ἀγαλματένιο πού’ ἡ χυτή ἡ φορεσιά
Ἀναδυκνυε τά κάλλη τοῦ’ ἀνέμου ἡ πνοή
Σάν τή Νίκη Σαμοθρακης στά Καβειρια τῆς ζωῆς
Ἡ ὀμορφιά τῆς τό κάτι ἄλλο
Ἐνοίωσε δέος καί στήν ψυχή
Μία ‘’γλυκοζηλεια’’ γιά τούς ζωγράφους
Ποῦ ἔχουν τή χάρη ὁμολόγει
Μόνο ἐτοῦτοι θά μποροῦσαν μεσ’ σέ χρωμματα καί φῶς
Τό πανώριο το κορίτσι νά κοιτᾶ τόν οὐρανό
Νά ἀποδώσουν τήν μορφή της πού ἀσάλευτη θωρεῖ
Πλά κι ἀντικρύ του γιά ὥρα βυθισμένη στή σιωπή
Φαίνεται μᾶλλον ἄν μή τί ἄλλο
Τό πεπρομενο πού λεν’ γραφτό
Πῶς θά γινόταν ἐκείνη ἴσως
Δέ τοῦ περνοῦσε ἀπ’ τό μυαλό
Ὅταν ἤδη ἡ ματιά τοῦ μές της μνήμης τόν καμβά
Εἶχε ζωγραφίσει ἐκείνη λές γιά χαρῆ τῆς καρδίας
Καί σέ κάδρο ἴδιο σχῆμα θά τήν ἔχει μία ζωή
Οὔτε ὁ χρόνος δέν τή σβήνει κι ἅς μή γύρισε στιγμή
Νά δεῖ ἐκεῖνον πώς τή θωρρουσε
Ἐνοίωσε μᾶλλον κραδασμικα
Ἀνασηκώθηκε σέ θέση βούδα
Μόλις κιναει νά πάει κοντά
Νά θαυμάσει τή ματιά της πού θαρρευει θαλάσσια
Τό πανώριο το κορίτσι σάν τό εἶδε νά σκίρτα
Νά γυρνάει τό πρόσωπό της καί νά νοιώθει ταραχή
Ὅταν λογιασε ἐκεῖνος πώς μπορεῖ νά ἐνόχλει
Μένει ἀσάλευτος δέν προχωράει
Δέν κάνει βῆμα παρατήρει
Παγώνει ὁ χρόνος μέσα στό πάρκο
Σάν εἶδε ἐκείνη σέ μία στιγμή
Νά ὀρθώνει τό κορμί της νά τινάζει τά μαλλιά
Καί σάν ἀττι ἀγριεμένο νά καλπάζει στήν πλάγια
Λές ἐκεῖνον νά ἀποφύγει νά μή θέλει νά τή δεῖ
Μά ὅταν εἶδε νά γλυστραει καί νά πέφτει καταγῆς
Σάν νά πετάει φτάνει κοντά της
Τό χέρι ἁπλώνει μέ ἀνθρωπιά
Καί τή ρωτάει ἄν εἶναι ἐντάξει
Ὅμως ἐκείνη δέν τοῦ μίλα
Λές δέν ἄκουσε δέ εἶδε συλογιεται μία στιγμή
Μήν τή ματιασ’ ἄθελά του σάν τή βλέπει ἄπ τή γῆς
Μισορθωνει τό κορμί της στό ἕνα γόνα τό πάτα
Καί τό πρόσωπο τῆς κρύβει στούς ἀγκῶνες πού λύγα
Μοιάζει ἄγγελος πού ἔχει πέσει
Ἄπ τά οὐράνια σέ τούτη γῆ
Καί τή μορφή του μή δεῖ κανένας
Μές τα φτερά τοῦ θέ νά κρυφτεῖ
‘’ ΤΥΦΛΗ ΕΚΕΙΝΗ ΤΥΦΛΗ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ‘
Τό πανέμορφο κορίτσι πού ἀσάλευτος θώρει
Λές πώς πάγωσε ὁ χρόνος καί τοῦ πάρκου ἡ σιωπή
Ὅταν ἀκούει ξαφνικά μπροστά του νά σπαράζει
Τή χολιασμένη τῆς ψυχή στήν τύχη νά ξεσπάει
Στραβή νά λέει τυφλή τή μοίρα
Κακία καί στρίγκλα ν’ ἀποκάλει
Μαύρη ρημάδα μπάσταρδη πές μου
Τί σου χῶ κάνει πές μου γιατί
Εἶπε μ’ ἀπύθμενη ὀργή καί ράγισε ἡ φωνή της
Πρίν τρέξει τό παράπονο στά ματιά της πού κρύβει
Φέρνοντας τίς παλάμες της μέ μιᾶς ἐμπρός σε ‘κεῖνα
Κι ὕστερα μένει σιωπηλή κι αὐτός μέ ἀπορία
Τήν τόση ὀργή της καί τό θυμό της
Ἐσωλογιαζει ἐάν μπορεῖ
Ντροπή νά νοιώθει τό πέσιμό της
Κι ὅτι ἐκεῖνος τήν ἔχει δεῖ
Ἐτούτη σκέψη ἀρκετή γιά νά τό προσπεράσει
Ὅταν σέ μία ἀναλαμπή στό νοῦ τοῦ καταφθάνει
Μία ἰδέα φοβερή το κλίμα θά ἀντιστρέψει
Θά διώξει λύπες καί ντροπές ἀμφιβολιές δέν ἔχει
Ἐνῶ καρφώνει μέ μίας το γόνα
Ὅπως ἐκείνη πάνω στή γῆ
Μέ μίας το χιοῦμορ ἐπιστρατεύει
Καί τῆς προτείνει ἄν συμφωνεῖ
Λίγα δάκρυα νά τοῦ δώσει ἀφοῦ ἔχει ἀρκετά
Λίγο πόνο κι ἄπ τή λύπη δανεικά δυό κιλά
Εἶπε τῆς χαμογελώντας καί δέν ἄργησε πολύ
Τό θλιμμένο τό κορίτσι δέ μπορεῖ ἀντισταθεῖ
Εὐτύς ἀκούει πνιχτά γελάκια
Τό κλίμα ἀλλάζει ἀναθαρει
Καί συνεχίζει τά ἀστειάκια
Λέει ὁ γιατρός του, τοῦ ἔχει πεῖ
Πόνο δάκρυα καί λύπη πρίν ἀπό τό φαγητό
Νά τά παίρνει κάθε μέρα γιατί κάνουνε καλό
Χαμογέλασε ἐκείνη σπάει ὁ πάγος σά γυαλί
Κι ὅταν ἔσκυψε λιγάκι τή ματιά της γιά νά δεῖ
Μίας κι ἀπ’ τά μάτια ἀρχίζουν ὅλα
Μά τά δικά της μοιάζουν κενά
Νοιώθει κρυώνει αὐτή παγώνει
Κι ἐνῶ τή σφίγγει στήν ἀγκαλιά
Τήν ἐνοίωσε ν’ ἀφήνεται σάν τό μωρό στή μάνα
Μόλις τό θαῦμα αὐγιζε ἀντικρύα ἄπ τό δράμα
Τί σημαίνει πεπρομενο εἱμαρμένη στή ζωή
Ἄν πόθει κανείς νά μάθει δέ θά ἀργήσει νά τό δεῖ
Τυφλή ἡ μοίρα τυφλή ἐκείνη
Νά τήν ἀντέξει δέν τό μπορεῖ
Καί στό φινάλε ποιός θά μποροῦσε
Γίνεται Ἐκείνη γιά μία στιγμή
Ἐνῶ τήν ἔχει ἀγκαλιά κλείνει τά βλέφαρά του
Καί τά σφραγίζει δυνατά χτυπάει ἡ καρδία του
Ὅταν σκοτάδια σά νερά κυλοῦν σέ καταρακτή
Κι ὅτι ἔβλεπε νά χάνεται μέσα σέ μαύρη ἄχλη
Μένει γιά λίγο σ’ ἀκινησία
Καί προσπαθοντας νά φανταστεῖ
Ἄν δέν μποροῦσε νά τά ἀνοίξει
Κι ὅτι ἀγαποῦσε….’’
Ένα συναρπαστικό όσο και συγκλονιστικό ποίημα που αξίζει να το απολαύσει κανείς σ’ όλο του το μεγαλείο στο παρακάτω λινκ
*μην ξεχνάς γράφουμε στα σχόλια και @highlight για μεγαλύτερη απήχηση!
https://www.youtube.com/watch?v=Iqip2e
Magiche Emozioni dell'Anima 