Nikolas Alexandrinos -Grecia

Foto cortesia di Nikolas Alexandrinos -Grecia

” THAMA LO DICONO LA MERAVIGLIOSA VERITÀ NON CAMBIA ‘

Era in casa il monaco aveva bisogno di compagnia
Quelli che chiamava la vecchia compagnia
Il suo popolo amici che ‘ pensava di avere
Ma nessuno sembrava solo di sotto
Era il dolore forte lo punse il cambiamento
Ha tenuto la testa dove stava per rompersi

Lo attraversavano come un filo elettrico
Ap’ la parte superiore della testa su tutto il suo viso
Il dolore l’ha accartocciato come sentiva e vedeva
È uno specchio impazzito fuori dall’esistenza
Dicembre nero era due mila e sei
Poi p’ cominciò la sofferenza e il dolore che impazzisce

Quanto una nascita e sette volte di più
Disse il medico che chiamò e esaminò il corpo
Mal di testa di triplet carabinat detto
E chi sa saprà che è
Dolore insopportabile che non ha cura
Come gli ha detto il dottore stesso lo rimanda

Magnetic lo mandò a mettersi sulla testa
Sophia non aveva nemmeno bisogno di una grazia divina
Il nostro amico deve capire la ragione di questo
Chi sta scappando dal dottore, sarcasmo da temere
La tripletta è fantastica come un fulmine
Dal dolore il fuoco si spegneva

Ha sudato e ha portato il dolore al letto
Allagato lo strato del t’inabile body
Giorno dopo giorno era di pietra mentre giaceva solo
E come l’avvoltoio accanto a lui il cratere’ i charos…

” CON UN GRIDO LA DISPERAZIONE CHIAMA MANA ”

È un turno, e ne vede uno di nuovo
Ma improvvisamente ha uno sguardo al soffitto
Ha visto qualcun altro nel suo letto
Ha cominciato a ottenere agitato piuttosto incapace
Lascia che il corpo percepisca la sua anima
Li vide separati persi

Con un grido di disperazione chiama MANA
Ma appena si ricordò, gli occhi si afflosciarono
Sua madre era una malattia, e se è così che ha colpito
Per essere estinto e perduto il figlio di p’ amato
Forse non poteva sopportarlo, sta discutendo ed esorcizzando
Non farti male da lei, nessuno la fa causa…

‘PREGO IN PANAGIA E SE NON T’ ANCORA MERITO ”

Ma improvvisamente dice Vergine Maria e a malapena un pensiero
Lo chiama un uomo nero e nella sua mente dice
Con quale diritto il peccatore la chiama
Egli incarna un momento e si scusa
Lei è la madre di Cristo che i suoi fratelli ci hanno detto
E nel nome di come Egli può invocarla

Prego alla Vergine Maria e se non ti sono ancora degno
Felice di dare, chiedo la testa per il coma
Io ora divento e amo, chiedo
Fai la tua padrona bush prima di uscire e finire
Le disse e s’sbatté la sua santa immagine
Gli venne in mente come ricordo dei suoi doni di matrimonio

Anche se piccolo bel rilievo argenteo
Dopo averla delicatamente asciugata l’ha baciata nel miele
Lui le parla mentalmente con rispetto e timore
Ti prego, Santa Maria, io cerco la tua grazia
Sai grande signora che io sono ‘go monaco
Il dolore dell’incurabile non lo sopporto più
Vieni mia dolce Vergine nel cuore apro
Vieni al posto di mia madre invece di K’ per l’infinito

Molto le disse in silenzio, le disse
Mentre tutto era lasciato alla Vergine Maria per fede
Come si è addormentato non ricorda l’ingannevole
Non il tempo passato da solo di nuovo…

” PRESE LA NAVE DELLA LINEA

Una mattina si è mossa e è andata all’isola
Una candela che ha promesso nella sua grazia è accesa
Inaspettatamente il dolore gli passò
Il formidabile tridymic p’ suo dottore ateo
Era conosciuto come incurabile quando sono stati trovati di nuovo
In ciò che sente maldestramente sorride

Il medico scienziato nelle meraviglie dell’Amico
Non ha trovato niente per contrastarlo 
Come ha fatto l’incurabile che aveva consultato
Per spiegare impotente nella sua mente di adattarsi
Oppure dire che la scienza divina era sbagliata
Non esporre e esporre Asclepio con lei

Volendo liberarsi dell’ammirazione, egli esprime
Nel meraviglioso inspiegabile contrasto
Che non ha avuto alcuna confessione da dare
L’ateismo è stato scosso dalla Vergine Maria per fede
Questo m’ è stato narrato senza insistere
L’Amico che ha sperimentato nel immediato dice

Lo diranno o si chiederanno se qualcuno lo pensa
La verità degna-miracolosa i miracoli-in…’

NICHOLAS ALEXANDRINOU ©

Estratto dal cerchio.. 

” POESIE STORIE ‘

Dedicato al mio più fidato amico, di nome George, che ha sperimentato i terribili dolori tripli ed è stato reso degno di essere un testimone oculare di un incredibile cespuglio non concepito e non molestato.

‘’ ΘΑΜΑ ΤΟ ΠΕΙΣ Η ΘΑΥΜΑΣΤΟ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ‘’

Ήταν στο σπίτι μοναχός ανάγκη είχε παρέα
Κι όσους μπορούσε φώναξε απ’ την παλιοπαρέα
Δικούς του’ ανθρώπους φίλους του που ‘νόμιζε πως είχε
Όμως δεν φάνηκε κανείς μονάχος κάτω κείται
Ήταν ο πόνος δυνατός τον τρύπαε εν’αλλάξει
Την κεφαλή του κράταε που πάαινε να σπάσει

Ότες το διαπέρναε σαν σύρμα  ηλεκτροφόρο
Απ’ την κορφή της κεφαλής σ όλο το πρόσωπό του
Ο πόνος το τσαλάκωνε σαν ένοιωσε και είδε
Σ’ ένα καθρέφτη φρίκαρε της ύπαρξης το είναι
Μαύρος Δεκέμβρης ήτανε του δυό χιλιάδες έξι
Τότες π’ αρχίσαν τα δεινά κι ο πόνος που τρελαίνει

Όσο ενός γεννησιμιού και εφτά φορές ακόμα
Είπε ο γιατρός που κάλεσε κι εξέτασε το σώμα
Κεφαλαλγία τρίδυμου καραμπινάτη είπε
Κι όσοι γνωρίζουν αφαλώς θα ξέρουν ότι είναι
Πόνος τρανός αβάσταχτος που γιατρειά δεν έχει
Όπως του είπε κι ο γιατρός π’ ευτύς  τον παραπέμπει

Μαγνητική τον έστειλε να βγάλει στο κεφάλι
Σοφία δε χρειάστηκε μήτε και θεια χάρη
Ο Φίλος μας να αντιλήφθη τον επί – τούτου λόγο
Που ξεμπροστιάζει στο γιατρό σαρκάζοντας το φόβο
Ο φοβερός ‘’ τρίδυμος ‘’ σαν κεραυνός χτυπούσε
Κι από του πόνου τη φωτιά το σώμα του ριγούσε

Ίδρωνε και εφίδρωνε στου πόνου το κρεβάτι
Πλημύριζε το στρώμα του τ’ ανήμπορο κορμάκι
Μέρα τη μέρα πέτρωνε σαν κείτεται μονάχο
Κι όπως το όρνιο πλάι του τον κρατερούς’ ο χάρος…

‘’ ΜΕ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ ΑΠΕΛΠΙΔΑ ΚΑΛΕΙ ΦΩΝΑΖΕΙ ΜΑΝΑ ‘’

Οράει μια γυροβολιά και μια ορατεύει πάλι
Μα ξάφνου πέφτει η ματιά εκείνος στο ταβάνι
Σαν είδε στο κρεβάτι του επάνω κάποιον άλλον
Άρχισε να ταράζεται αδυνατώντας μάλλον
Να αντιληφθεί το γίγνεσθαι το σώμα την ψυχή του
Ότες τα είδε ξέχωρα να χάνεται εκείνος

Με μια κραυγή απέλπιδα καλεί φωνάζει ΜΑΝΑ
Μα ευτύς  μόλις θυμήθηκε βουρκώσανε τα μάτια
Η Μάνα του ήταν ασθένειά κι αν έτσι αυτόν γροικούσε
Να σβήνει και να χάνεται ο γιος της π’ αγαπούσε
Ίσως να μην το άντεχε λογιάζει και ξορκίζει
Μην πάθει Εκείνη τίποτα κανείς μην της μηνύσει…

‘’ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΕ ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ Τ’ ΑΞΙΖΩ ΑΚΟΜΗ ’’

Μα ξαφνικά λέει Παναγιά και δολερά μια σκέψη
Τον εγκαλεί παμπόνηρα και στο μυαλό του λέει
Με ποιό δικαίωμα καλεί ο αμαρτωλός Εκείνη
Εσωλογιάζει μια στιγμή κι ευτύς απολογήθει
Είναι η μάνα του Χριστού που’ αδέρφια του μας είπε
Και στο Όνομα του πως μπορεί να Την επικαλείται

Παρακαλώ σε Παναγιά κι αν δεν τ’ αξίζω ακόμη
Χάδι να δώσεις σου ζητώ στης κεφαλής την κώμη
Ικέτης τώρα γίνομαι κι αγάπη ικετεύω
Κάνε το θάμα σου Κυρά πριν σβήσω και τελέψω
Είπε Της και σ’ αναλαμπή η άγια της εικόνα
Ήρθε στο νου σα θύμηση στου γάμου του τα δώρα

Αν και μικρή πανέμορφη ανάγλυφη ασημένια
Αφού τη σκούπισε απαλά τη φίλησε μελένια
Μιλά σε Εκείνη νοερά με σεβασμό και δέος
Παρακαλώ σε Παναγιά τη χάρη σου γυρεύω
Ξέρεις μεγάλη εσύ Κυρά πως είμαι ‘γώ μονάχος
Τον πόνο τον αγιάτρευτο δεν τον αντέχω άλλο
Έλα γλυκιά μου Παναγιά σε την καρδιά μ ανοίγω
Έλα αντίς της μάνας μου αντί κι’ επί άπειρο

Πολλά της είπε με σιωπή της ξομολογηθεί
Ενώ τα πάντα άφησε στην Παναγιά με πίστη
Το πως αποκοιμήθηκε δε το θυμάται ο δόλιος
Μήτε ο καιρός που πέρασε ότες και πάλι μόνος…

‘’  ΠΗΡΕ ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ

Ένα πρωί σαν κίνησε και στο νησί της πάει
Ένα κεράκι που έταξε στη χάρη της ανάβει
Ότες σε εκείνον πέρασε απρόσμενα ο πόνος
Ο φοβερός τρίδυμικός π’ ο άθεος γιατρός του
Γνωμάτευσε ως αγιάτρευτο όταν βρέθηκαν πάλι
Στα όσα ακούει αμήχανα μισό-χαμογελάει

Ο επιστήμονας γιατρός στα θαυμαστά του Φίλου
Αφού δε βρήκε τίποτα να αντειπεί εκείνος 
Πως έγιανε τ’ αγιάτρευτο που είχε γνωματέψει
Να εξηγήσει ανήμπορος στο νου του να χωρέσει
Μήτε να πει πως λάθεψε η θεϊκή επιστήμη
Μην την εκθέσει κι εκτεθεί κι ο Ασκληπιεύς μαζί της

Θέλοντας να απεγκλωβιστεί τον θαυμασμό εκφράζει
Στα θαυμαστά ανεξήγητα να αντιπαραβάλει
Ότι δεν είχε τίποτα ομολογία δίνει
Την αθεΐα κλόνισε της Παναγιάς η πίστη
Ετούτα μ’ αφηγήθηκε χωρίς να επιμένει
Ο Φίλος που τ’ βίωσε στο δια ταύτα λέει

Θάμα το πουν ή  θαυμαστό το θεωρήσουν κάποιοι
Η αλήθεια άξιο-θαυμαστή τα θαύμα-στα…’’

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ ©

Απόσπασμα απ τον κύκλο.. 

‘’ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ‘’

Αφιερωμένο στον πιο έμπιστο φίλο μου, ονόματι Γιώργο, που βίωσε τους τρομερούς τρίδυμους πόνους κι αξιώθηκε να γίνει αυτόπτης μάρτυρας ενός απίστευτου ασύλληπτου κι ασύλητου θάματος.-