Foto cortesia inviate dall’autore delle poesie Nikolas Alexandrinos
’L’INSEGNANTE E IL CHE’’
Un giovane insegnante
Primo nominato
Julia Cortez nel nome
Passa alla storia
Quello che ha detto del Che
Da quello che ha visto
E la percezione femminile
Penso che ne valga la pena
Così esordisce Cortez
Per raccontare quelle storie
Quelli che ha registrato
Questa è la storia per lei
Mentre usciva per andare a scuola
E sembra entrare senza ostacoli
Nella classe in cui frequentava il Che
Se osi, succede qualcosa
Non era quello che dicevano
Ce lo stavano presentando
Brutto diavolo nero
Ma un bell’uomo
Con proporzioni perfette
Sopracciglia naso bocca
Anche se aveva il viso pallido
E tutto il corpo fa schifo
Indossava vecchi sandali
I suoi vestiti strappati
In cattive condizioni
Le gambe fanno male
Ammanettato
Appoggiato al muro
Dice l’insegnante del villaggio
Come ha visto la fine?
Quando mi vide sorrise
E parlami
Ha risposto a tutto
Cosa che gli ho chiesto
Come diventare un genio
Con una bella presenza
Come se fossi trovato
Viva una tragedia
E il Che mi ha risposto
Per i miei ideali
Lo stesso quando ho chiesto
La sua famiglia
Gli ideali vengono prima
Mi ripete
E se sarà salvato, come verrà?
E la scuola sistemerà
Hanno detto molto finora
Dove l’hanno portata via
Erano le undici
Hanno aperto la doppia porta.
“LA FOLLA INDIPENDENTE E L’OMICIDIO A FREDDO”
Il Che strinse le labbra
E l’anima vacilla
Mentre fuori dagli abitanti del villaggio
Tharrun è morto
Lo scoppio della mitragliatrice
Quando ascoltano
E un altro catturato con freddezza
Hanno ucciso Willie
La folla è all’oscuro, si potrebbe dire
Di solito è sempre
Osserva
Gli eventi tragici
Thareis è sollevato
Come hanno visto, è diverso
Anche se proveniva dal loro paese
Quel boliviano….
Una volta alla porta videro
Con le mani legate
Porta Che nel cortile
Sembrano meravigliati
Gli animali in posa
Scattano foto
Osano essere eroi
Come mostrano.
‘ Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΚΑΙ Ο ΤΣΕ’’
Μια δασκάλα νεαρή
Πρωτοδιορισμένη
Τζούλια Κορτέζ στο όνομα
Στην ιστορία μένει
Τα όσα είπε για τον Τσε
Απ’ όσα είδε εκείνη
Κι η θηλυκή αντίληψη
Θαρρεύω πως αξίζει
Έτσι αρχίζει η Κορτέζ
Να ιστορεί εκείνα
Εκείνα που κατέγραψε
Για αυτήν η ιστορία
Σαν κίνησε για το σχολειό
Κι αμπόδιστα σαν μπαίνει
Στην τάξη που ήτανε ο Τσε
Θαρρείς κάτι παθαίνει
Δεν ήταν όπως έλεγαν
Μας τον παρουσιάζαν
Άσχημος μαύρος σατανάς
Μα ένας ομορφάντρας
Μ’ αναλογίες τέλειες
Τα φρύδια μύτη στόμα
Κι ας είχε πρόσωπο χλωμό
Και χάλια όλο το σώμα
Παλιά σανδάλια φόραε
Τα ρούχα του σκισμένα
Σε άσχημη κατάσταση
Τα πόδια πληγιασμένα
Δεμένος χειροπόδαρα
Στον τοίχο ακουμπισμένος
Λέει η δασκάλα του χωριού
Πως είδε και το τέλος
Σαν μ’ είδε χαμογέλασε
Και μίλησε μαζί μου
Σε όλα μου απάντησε
Που ρώτησα εκείνον
Πώς γίνεται ένας ευφυής
Μ’ ωραία παρουσία
Όπως εσείς για να βρεθεί
Να ζει μια τραγωδία
Και μου απάντησε ο Τσε
Για τα ιδανικά μου
Τα ίδια όταν ρώτησα
Την οικογένειά του
Προέχουν τα ιδανικά
Μου επαναλαμβάνει
Κι άμα γλυτώσει πως θα ‘ρθει
Και το σχολείο θα φτιάξει
Είπαν πολλά ως τη στιγμή
Που την απομακρύναν
Ήταν η ώρα έντεκα
Την πόρτα διπλά ανοίξαν.
‘’ ΤΟ ΑΒΟΥΛΟ ΠΛΗΘΟΣ ΚΙ Η ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ’’
Ο Τσε τα χείλη έσφιξε
Και η ψυχή πλαντάζει
Ενώ απέξω οι χωρικοί
Θαρρούν έχει πεθάνει
Του πολυβόλου τη ριπή
Όταν ακούνε εκείνοι
Κι άλλον αιχμάλωτο ψυχρά
Σκότωσαν το Γουίλι
Το πλήθος άβουλο θαρρείς
Είναι συνήθως πάντα
Εμβρόντητο παρατηρεί
Τα τραγικά συμβάντα
Θαρρείς ανακουφίζεται
Σαν είδαν είναι άλλος
Κι ας ήταν απ’ τη χώρα τους
Εκείνος Βολιβιάνος….
Μόλις στην πόρτα είδανε
Με χέρια μπρος δεμένα
Τον Τσε να βγάζουν στην αυλή
Κοιτούν απορημένα
Τα κτήνη που ποζάρουνε
Τραβούν φωτογραφίες
Θαρρούν θα γίνουν ήρωες
Σαν δείξουνε εκείνες.
“UNA ZUPPA CHE VALE UNA BENEDIZIONE”
Quando li hanno finiti
Lo hanno ripreso dentro
E prima che venga scritto l’epilogo
La madre di Giulia
Ha cucinato e dato
Lascia andare l’insegnante
Una zuppa al prigioniero
All’uomo ferito
Oserei questa mossa
Merita una menzione speciale
Entrambe donne di Dio
Sha-accendi la benedizione
Come se l’insegnante fosse tornato
Il piatto da prendere
Il Che la ringraziò
Aveva tempo per mangiare
Tanto e delizioso
Come può non ricordare quando?
Per la sua ultima volta
Come la zuppa, allora
Le disse che glielo avrebbe dovuto
Gratitudine eterna
Per lo sterno il cibo
Cosa gli ha portato?
N. 91
“ORDINE DI MORTE”
Mentre l’insegnante si voltava
A casa con il piatto
È arrivato da La Paz
La condanna a morte
Dove quando è stato verificato
E serve un esecutore testamentario
Sono le dodici e trenta
Dov’è Félix Rodríguez?
Entra nell’aula della scuola
Trovò il Che sul bancone
E quando stava davanti a lui
Gli piace la grazia
Come annunciato dal mantato
Chi stoicamente ascolta
Come se fosse pronto da molto tempo
Il Che non si contraddice
Qualunque cosa sia dice meglio
Non dovrebbe
Catturatelo vivo
Per catturarlo
Quando il COAgent
Gli dice se vuole qualcosa
Per inviare un messaggio
Alla sua famiglia
Il Che lo ha dimostrato ancora una volta
La grandezza degli uomini
L’ultimo messaggio
Era di sua moglie
Dillo a mia moglie
Per sistemare la sua vita
Per risposarsi dopo
Possa essere felice
Il Che poi si raddrizza
Pronto a morire
Sfidando l’agente
Questo è quello che è venuto a fare
Il suo momento è vicino
Ma non è lei
Ma non è lontano
Spegnere la candela
Ha finito l’olio
Ma non vuole pietà
Non lo ha nemmeno chiesto stoicamente
La fine lo attende.
‘’ ΜΙΑ ΣΟΥΠΑ ΑΞΙΑ ΕΥΛΟΓΙΑΣ’’
Όταν τελειώσαν απ’ αυτές
Τον ξαναπήγαν μέσα
Και πριν γραφτεί ο επίλογος
Της Τζούλιας η μητέρα
Μαγείρεψε και έδωσε
Να πάει η δασκάλα
Μια σούπα στον κρατούμενο
Στον πληγωμένο άντρα
Θαρρώ ετούτη η κίνηση
Αξίζει θεία μνεία
Κι οι δυό γυναίκες του θεού
Σα-φως την ευλογία
Σαν η δασκάλα επέστρεψε
Το πιάτο για να πάρει
Ο Τσε την ευχαρίστησε
Είχε καιρό να φάει
Τόσο πολύ και νόστιμο
Πως δε θυμάται πότε
Για τελευταία του φορά
Όπως η σούπα τότε
Της είπε πως θα της χρωστά
Αιώνια ευγνωμοσύνη
Για το στερνό το φαγητό
Που του ‘φερε εκείνη.
Νο. 91
‘’ Η ΔΙΑΤΑΓΗ ΘΑΝΑΤΟΥ’’
Ενώ η δασκάλα γύρισε
Στο σπίτι με το πιάτο
Απ’ τη Λα Παζ κατέφθασε
Η διαταγή θανάτου
Που όταν επαληθεύτηκε
Κι εκτελεστής ζητείται
Η ώρα δώδεκα μισή
Που ο Φελίξ Ροντρίγκεζ
Μπαίνει στην τάξη του σχολειού
Βρήκε τον Τσε στον πάγκο
Κι όταν μπροστά του στάθηκε
Εκείνος σαν το χάρο
Σαν το μαντάτο ανήγγειλε
Που στωικά ακούει
Σαν έτοιμος από καιρό
Ο Τσε δεν αντικρούει
Ό,τι είναι λέει καλύτερα
Δεν θα έπρεπε εκείνον
Να τον συλλάβουν ζωντανό
Να τον αιχμαλωτίσουν
Όταν ο ΣΙΑπράκτορας
Του λέει αν θέλει κάτι
Να στείλει κάποιο μήνυμα
Στην οικογένειά του
Ο Τσε απέδειξε ξανά
Ανδρών το μεγαλείο
Το τελευταίο μήνυμα
Στη σύζυγο του ήταν
Να πείτε στη γυναίκα μου
Να φτιάξει τη ζωή της
Να παντρευτεί ξανά μετά
Εκείνη να ευτυχήσει
Έπειτα ορθώνεται ο Τσε
Έτοιμος να πεθάνει
Θαρρώντας πως ο πράκτορας
Αυτό ήρθε να κάνει
Είναι κοντά η ώρα του
Όμως δεν είναι εκείνη
Μα δεν απέχει και πολύ
Να σβήσει το καντήλι
Το λάδι τέλειωσε σ’ αυτό
Μα έλεος δε θέλει
Δε ζήτησε και στωικά
Το τέλος του προσμένει.
“DALLA MORTE ALL’IMMORTALITÀ”
Che begli occhi
Aperto e chiedendosi
E la morte la vedeva chiaramente
Per la libertà di vivere
I proiettili hanno fatto il cielo
Per il Che una melodia
Dove l’universo canta
Dalla terra dell’immortalità
È la storia del Che
Che Ernesto-Che Guevara
Che Ernesto-Che Guevara
Megas è il nemico della schiavitù
Che Guevara è un simbolo
Aveva un grande sogno
Solo un desiderio
Per salvare le patrie
Dall’asma del lavoro
Il medico della libertà
Amava le persone
E se la natura lo avesse partorito?
Ancora una volta il Che avrebbe combattuto
Che begli occhi
Aperto e chiedendosi
È come se chiedessero della Storia
Forse le persone, dopotutto
Non meritano la “libertà”?
FINE .-
‘’ΑΠ’ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΣΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ‘’
Τα όμορφα του Τσε τα μάτια
Ανοιχτά και μ’ απορία
Και το θάνατο είδε ίσια
Για να ζήσει η ελευθερία
Τ’ ουρανού οι σφαίρες φτιάξαν
Για τον Τσε μια μελωδία
Που το σύμπαν τραγουδάει
Απ’ τη γη αθανασίας
Ειν’ του Τσε η ιστορία
Τσε Ερνέστο – Τσε Γκεβάρα
Τσε Ερνέστο – Τσε Γκεβάρα
Της σκλαβιάς εχθρός ο Μέγας
Σύμβολο ο Τσε Γκεβάρα
Είχε όνειρο μεγάλο
Μια μόνο επιθυμία
Να γλυτώσει τις πατρίδες
Απ’ το άσθμα της δουλείας
Ο γιατρός ελευθερίας
Τους ανθρώπους αγαπούσε
Κι αν η φύση τον γεννούσε
Πάλι ο Τσε θα πολεμούσε
Τα όμορφα του Τσε τα μάτια
Ανοιχτά και μ’ απορία
Λες ρωτούν την Ιστορία
Μήπως τελικά οι ανθρώποι
Δεν αξίζουν ‘Λευθερία;
ΤΕΛΟΣ .-
Magiche Emozioni dell'Anima 