Book – Cactus Blooms
Author – Dr. Mini John Alani
Published by Writers International Edition
POEM
5- CASA DELLA MEMORIA
Ogni casa
è un deposito di segreti che si gonfia e ondeggia con scorte nascoste;
alcuni giacciono arrotolati tra lenzuola arruffate,
alcuni si trascinano
sulle pareti ammuffite.
L’antica impronta delle dita
sulla porta crepata
che apre il cancello
ai pensieri nostalgici;
lo specchio con una crepa che attraversa il suo cuore;
il segnalibro azzurro
lasciato a metà del cammino;
un profondo sospiro di tristezza;
il fruscìo di un uccello solitario–
Ogni casa
è un deposito di ricordi
che perseguita l’inquilino molto dopo il soggiorno.
L’autrice ha la capacità di estrarre dai simboli della quotidianità qualcosa di impalpabile e imperscrutabile ad occhio nudo per qualsiasi persona presa dal vortice del vivere moderno che impedisce attimi di osservazione e riflessione.
Soffermarsi a riflettere su ciò che circola imperturbabile tra le mura domestiche che la nostra poetessa vede annidati all’interno di una casa una miriade di segreti che vengono assorbiti dalle mura che si gonfiano come una barca a vela che ondeggia in mare aperto con “personificati i segreti” avendone fatto un’enorme scorta.
Sì nascondono a volte tra le pieghe scompigliate delle lenzuola e, sicuramente, sono quei segreti inconfessabili intrisi di passione e di amore che, con il passare del tempo farne memoria fa stare particolarmente bene nel corpo e nell’anima seppur nella velata nostalgia che s’incontra soprattutto nei momenti di tristezza quando s’intravedono strascichi sulle pareti ammuffite.
Emerge persino l’impronta calcata dalle dita sulla porta che nel guardarla si rievocano pensieri nostalgici apparsi dietro al cancello appena aperto.
Fa memoria una crepa che dallo specchio si riflette attraversando il cuore oppure un segnalibro di colore azzurro che riporta alla mente il cielo nella sua immensità ma che può essere lasciato a metà del cammino come quando si lascia leggere un libro a metà e intanto sospirare profondo nell’intima tristezza quasi nel silenzio sentire un fruscio di un uccello solitario.
L’autrice in pochi versi poetici ha sintetizzato il percorso di vita depositato negli angoli e nei respiri di ogni casa e che restano nel tempo successivo il soggiorno terreno di ciascuno e forse nel suo immaginario resterà nell’eternità.
Recensione di Elisa Mascia 4-2-2024
Spanish:
CASA DE LA MEMORIA
Cada casa
es un almacén de secretos que se hincha y se balancea con reservas ocultas;
algunos yacen enrollados en sábanas revueltas,
algunos se arrastran
entre las paredes mohosas.
La vieja marca de dedos
en la puerta agrietada
que abre la compuerta
de pensamientos nostálgicos;
el espejo con una grieta atravesando su corazón;
el marcador azul
dejado a mitad de camino;
un profundo suspiro de tristeza;
el aleteo de un pájaro solitario–
Cada casa
es un almacén de recuerdos
que persigue al inquilino mucho después de la estancia.
La autora tiene la capacidad de extraer de los símbolos de la vida cotidiana algo impalpable e inescrutable a simple vista para cualquier persona atrapada en el vórtice de la vida moderna que impide momentos de observación y reflexión. Deteniéndose a reflexionar sobre lo que circula imperturbable dentro de los muros domésticos que nuestra poeta ve escondidos dentro de una casa un sinfín de secretos que son absorbidos por los muros que se hinchan como un velero que se balancea en mar abierto con “secretos i personificados” que han hecho un enorme stock de ellos.
Sí, a veces se esconden entre los despeinados pliegues de las sábanas y, seguramente, son esos secretos inconfesables impregnados de pasión y amor que, con el paso del tiempo, recordarlos hace que uno se sienta especialmente bien en el cuerpo y en el alma a pesar de todo. la nostalgia velada que se encuentra sobre todo en los momentos de tristeza cuando se vislumbran huellas en las paredes mohosas.
Incluso emerge la huella de los dedos en la puerta y al mirarla uno recuerda pensamientos nostálgicos que aparecieron detrás de la puerta recién abierta. Una grieta que se refleja en el espejo a través del corazón o un marcapáginas azul que recuerda el cielo en su inmensidad pero que se puede dejar a mitad de camino como cuando te dejas leer un libro a mitad de camino y mientras tanto suspiras profundamente en la ‘tristeza íntima’. , casi en silencio escuchando el susurro de un pájaro solitario.
En unos versos poéticos el autor ha resumido el camino de vida depositado en los rincones y alientos de cada casa y que permanece en el tiempo siguiente la estancia terrena de cada uno y tal vez en su imaginación permanecerá en la eternidad.
Reseña de Elisa Mascia 4-2-2024 – Traducción del poema al español Marco Antonio Rodriguez Sequeiros
German:
HAUS DER ERINNERUNG
Jedes Haus
ist ein Speicher von Geheimnissen,
der sich mit verborgenem Gut bläht und wiegt;
einige liegen gekräuselt auf zerwühlten Laken,
einige kriechen zwischen den schimmelnden Wänden.
der alte Fingerabdruck an der rissigen Tür,
die das Fluttor nostalgischer Gedanken öffnet;
der Spiegel mit einem Riss, der sein Herz durchquert;
das blaue Lesezeichen,
auf halbem Weg liegen gelassen;
ein tiefer, trauriger Seufzer;
das Flattern eines einsamen Vogels–
Jedes Haus
ist ein Speicher von Erinnerungen,
die den Bewohner lange
nach dem Aufenthalt heimsuchen.
Die Autorin hat die Fähigkeit, aus den Symbolen des täglichen Lebens etwas Unerklärliches und Undurchschaubares für das bloße Auge herauszufiltern, für jeden, der im Strudel des modernen Lebens gefangen ist und Momente der Beobachtung und Reflexion verhindert.
Sich Zeit zu nehmen, um darüber nachzudenken, was ungestört zwischen den häuslichen Mauern zirkuliert, sieht unsere Dichterin in einem Haus ein Myriade von Geheimnissen, die von den Wänden aufgenommen werden, die sich wie ein Segelboot auf dem offenen Meer aufschwellen und hin und her schaukeln, wobei “personifizierte Geheimnisse” eine enorme Vorratslagerung gemacht haben.
Ja, manchmal verstecken sie sich zwischen den zerzausten Falten der Laken, und sicherlich sind es diese ungeständigen Geheimnisse, die von Leidenschaft und Liebe durchtränkt sind und die, wenn man sich an sie erinnert, den Körper und die Seele besonders gut fühlen lassen, trotz der verschleierten Nostalgie, die besonders in Momenten der Traurigkeit zu spüren ist, wenn man Spuren an den schimmeligen Wänden erblickt.
Selbst der Abdruck von Fingern an der Tür tritt hervor, und beim Anblick davon tauchen nostalgische Gedanken hinter dem gerade geöffneten Tor auf. Ein Riss, der sich im Spiegel durch das Herz zieht, oder ein blaues Lesezeichen, das an die Weite des Himmels erinnert, aber halbwegs liegen gelassen werden kann, wie wenn man ein Buch halb liest und währenddessen tief in die innere Traurigkeit seufzt, fast lautlos das Rascheln eines einsamen Vogels hörend.
In ein paar poetischen Versen hat die Autorin den Lebensweg zusammengefasst, der in den Ecken und Atemzügen jedes Hauses hinterlegt ist, der in der Zeit nach dem irdischen Aufenthalt eines jeden bleibt, und vielleicht wird er in ihrer Vorstellung für die Ewigkeit bleiben.
Rezension von Elisa Mascia, Übersetzung des Gedichtes und Textes von Irene Doura-Kavadia
Greek:
ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ
Κάθε σπίτι
είναι μια αποθήκη μυστικών που διογκώνεται
και κυματίζει με κρυμμένα αποθέματα·
μερικά κείνται τσαλακωμένα σε ανακατεμένα σεντόνια,
μερικά έρπουν ανάμεσα
στους μουχλιασμένους τοίχους.
Το παλιό σημάδι δακτύλου
στη ραγισμένη πόρτα
που ανοίγει την πύλη
νοσταλγικών σκέψεων·
ο καθρέφτης με μια ρωγμή που διασχίζει την καρδιά του·
ο γαλάζιος σελιδοδείκτης
που αφέθηκε στη μέση·
ένας βαθύς, θλιβερός αναστεναγμός·
το φτερούγισμα ενός μοναχικού πουλιού–
Κάθε σπίτι
είναι μια αποθήκη αναμνήσεων
που στοιχειώνει τον ένοικο πολύ μετά την παραμονή του.
Η συγγραφέας έχει τη δυνατότητα να αποσπάσει από τα σύμβολα της καθημερινότητας κάτι άυλο και ανεξιχνίαστο δια γυμνού οφθαλμού για όποιον πιαστεί στη δίνη της σύγχρονης ζωής που αποτρέπει στιγμές παρατήρησης και προβληματισμού.
Αφιερώνοντας χρόνο για να αναλογιστεί τι κυκλοφορεί ανενόχλητα ανάμεσα στους τοίχους του σπιτιού, η ποιήτρια βλέπει φωλιασμένα μέσα σε ένα σπίτι μυριάδες μυστικά, που απορροφώνται από τους τοίχους, φουσκώνουν σαν ιστιοφόρο που ταλαντεύεται στην ανοιχτή θάλασσα με «προσωποποιημένα μυστικά» δημιουργώντας ένα τεράστιο απόθεμα αναμνήσεων.
Ναι, μερικές φορές κρύβονται ανάμεσα στις ατημέλητες πτυχές των σεντονιών, και σίγουρα, είναι εκείνα τα ανομολόγητα μυστικά βουτηγμένα σε πάθος και αγάπη που, με την πάροδο του χρόνου, η ανάμνησή τους κάνει κάποιον να αισθάνεται όμορφα στο σώμα και την ψυχή, παρά τη συγκαλυμμένη νοσταλγία που γίνεται ιδιαίτερα αισθητή σε στιγμές θλίψης όταν διαφαίνονται ίχνη στους μουχλιασμένους τοίχους.
Ακόμα και το αποτύπωμα από τα δάχτυλα στην πόρτα αναδύεται και βλέποντάς το, νοσταλγικές σκέψεις εμφανίζονται πίσω από την πύλη που μόλις άνοιξε. Μια ρωγμή που αντανακλάται από τον καθρέφτη και διασχίζει την καρδιά ή ένας μπλε σελιδοδείκτης που θυμίζει την απεραντοσύνη του ουρανού, αλλά που μπορεί να μείνει στη μέση, όπως όταν κάποιος αφήνει ένα βιβλίο στα μισά του δρόμου και εν τω μεταξύ αναστενάζει βαθιά μέσα στην οικεία θλίψη, ακούγοντας σχεδόν σιωπηλά το θρόισμα του μοναχικού πουλιού.
Σε λίγους ποιητικούς στίχους η συγγραφέας συνοψίζει το ταξίδι της ζωής που εναποτίθεται στις γωνίες και τις ανάσες κάθε σπιτιού, που παραμένει στο χρόνο που ακολουθεί τη γήινη διαμονή του καθενός και ίσως στη φαντασία τους να μείνει στην αιωνιότητα.
Κριτική από την Elisa Mascia 4-2-2024, Μετάφραση του ποιήματος και του κειμένου Ειρήνη Ντούρα-Καββαδία
Magiche Emozioni dell'Anima 